خوشتر ز ہزار پارسایی

خوشتر ز ہزار پارسائیگامی بہ طریق آشنائی

One step on friendship’s road fairer I see than the moat pressing load of piety.

در سینۂ من دمی بیاسایاز محنت و کلفت خدائی

Take for Thy rest awhile this heart of mine and lay aside Thy toil and task divine.

ما را ز مقام ما خبر کنمائیم کجا و تو کجائی

O come; and tidings bring how stands my heart, where I am wandering, and where Thou art.

آن چشمک محرمانہ یاد آرتا کی بہ تغافل آزمائی

Recall those glances pure of love intense how long must I endure indifference?

دی ماہ تمام گفت با مندر ساز بہ داغ نارسائی

Last night the burning moon did me address: ‘Accept the anguish, son, of unaccess.’

خوش گفت ولی حرام کردنددر مذہب عاشقان جدائی

Fair spake she; but, ah yes, my creed of love to live in loneliness doth not approve.

پیش تو نھادہ ام دل خویششاید کہ تو این گرہ گشائی

Before thee I have laid this heart of mine; haply the twist thread Thou canst untwine.