ز سلطان کنم آرزوی نگاہی

ز سلطان کنم آرزوی نگاہیمسلمانم از گل نسازم الہی

Of the Sultan I would take one gaze, if so I may; Muslim I; I do not make a god of clay.

دل بی نیازی کہ در سینہ دارمگدارا دہد شیوۂ پادشاہی

See, the independent heart that in my breast I bear to the beggar doth impart a regal air.

ز گردون فتد آنچہ بر لالۂ منفرو ریزم او را بہ برگ گیاہی

What doth on the tulip fall out of the starry sky, o’er the verdant herbage all now scatter I.

چو پروین فرو ناید اندیشۂ منبہ دریوزۂ پرتو مہر و ماہی

Ranging through the Infinite my thought begs never boon, as the Pleiades crave light from sun and moon.

اگر آفتابی سوی من خرامدبہ شوخے بگردانم او را ز راہی

But if any wandering sun toward my path should stray, with a smile I make it run far from the way.

بہ آن آب و تابی کہ فطرت ببخشددرخشم چو برقی بہ ابر سیاہی

With the lustre and the flame that Nature hath endowed like a lightning-flash I gleam in a dark cloud.

رہ و رسم فرمانروایان شناسمخران بر سر بام و یوسف بچاہی

Well I know the wont and way of them that rule, aloof Joseph’s in the well, and they asses on roof!