جہان کورست و از آئینہ دل غافل افتاد است

جہان کورست و از آئینۂ دل غافل افتاد استولی چشمی کہ بینا شد نگاہش بر دل افتاد است

The world had lost its sight and the glass of the heart forsook, but an eye now sees the light that into the heart can look.

شب تاریک و راہ پیچ پیچ و بی یقین راہیدلیل کاروان را مشکل اندر مشکل افتاد است

Dark is the night, twists the road, all faithless the wayfarers; and the caravan’s guide what load of problems oppressive bears!

رقیب خام سودا مست و عاشق مست و قاصد مستکہ حرف دلبران دارای چندین محمل افتاد است

Raqib-e-khaam souda must-o-ashiq must-o-qasid must; Drunk are the feckless spy, the lover, the messenger; so the words of the sweethearts lie in how many loads to wear.

یقین مومنی دارد گمان کافری داردچہ تدبیر اے مسلمانان کہ کارم با دل افتاد است

Its faith of believer true, its doubt of the infidel – O Muslims, what shall I do with the heart that in me doth dwell?

گہی باشد کہ کار ناخدائی میکند طوفانکہ از طغیان موجی کشتیم بر ساحل افتاد است

Sometimes the helmsman’s skill the storm doth display, and more! Lo, the waves, impetuous will hath cast our craft on the shore.

نمیدانم کہ داد این چشم بینا موج دریا راگہر در سینۂ دریا خزف بر ساحل افتاد است

Who fashioned these seeing eyes in the wave, far in ocean lost, that the pearl in the sea’s heart lies, and the potsherd breaks on the coast?

نصیبی نیست از سوز درونم مرز و بومم رازدم اکسیر را بر خاک صحرا باطل افتاد است

No part of my soul’s unrest hath stirred in my Native land; with my magic I tried my best, it was lost on the desert sand.

اگر در دل جھانی تازہ ئی داری برون آورکہ افرنگ از جراحتہای پنہان بسمل افتاد است

If a New World thou hast in thy bosom, declare thy faith! Wounded in heart and breast, Europe is nigh to death.