ترا نادان امید غمگساریہا ز افرنگ است

ترا نادان امید غمگساریہا ز افرنگ استدل شاہین نسوزد بہر آن مرغی کہ در چنگ است

Fool! Is there then such hope in thee of winning Europe’s sympathy? The falcon grieves not overmuch about the bird that’s in his clutch.

پشیمان شو اگر لعلی ز میراث پدر خواہیکجا عیش برون آوردن لعلی کہ در سنگ است

Shame on thee, only to desire rubies bequeathed thee by thy sire! Is there not one delight alone – to win thee rubies from the stone.

سخن از بود و نابود جہان با من چہ میگوئیمن این دانم کہ من ہستم ندانم این چہ نیرنگ است

Speak not about the world to me, if it be not or if it be; I only know that I am I, the world-illusion let go by.

درین میخانہ ہر مینا ز بیم محتسب لرزدمگر یک شیشۂ عاشق کہ از وی لرزہ بر سنگ است

Trembles each tavern-glass with fear because the officer is here, except one lover’s bowl doth make the very stones with dread to shake.

خودی را پردہ میگوئی بگو من با تو این گویممزن این پردہ را چاکی کہ دامان نگہ تنگ است

Sayst thou that veiled the selfhood is? Say on; but let me tell thee this – tear not this veil into a shred; narrow’s the vision in the head.

کہن شاخی کہ زیر سایہ او پر بر آوردیےچو برگش ریخت از وی آشیان برداشتن ننگ است

The ancient bough, beneath whose shade thy little sprouting wings were laid, were it into shame to move at last thy nest, when all its leaves are cast?

غزل آن گو کہ فطرت ساز خود را پردہ گرداندچہ آید زان غزل خوانی کہ با فطرت ہماہنگ است

Call that a song, which Nature brings to serve as music for her strings; what use is in the minstrelsy that all with Nature doth agree?