قلزم خونین

آنچہ دیدم می نگنجد در بیانتن ز سہمش بیخبر گردد ز جان

What I beheld was indescribable; body by terror was dissundered from soul.

من چہ دیدم قلزمی دیدم ز خونقلزمی، طوفان برون، طوفان درون

What met my eyes? A sea of blood I viewed tempest-torn outwardly and inwardly;

در ہوا ماران چو در قلزم نہنگکفچہ شبگون بال و پر سیماب رنگ

The air swarmed with snakes, as with sharks the sea, their hoods black as night, their pinions quicksilver;

موجہا درندہ مانند پلنگاز نہیبش مردہ بر ساحل نہنگ

Billows roaring and rending like panthers so that the sharks in terror of them lay dead on the shore.

بحر ساحل را امان یک دم ندادہر زمان کہ پارہ ئے در خون فتاد

The sea gave the shore not one moment’s respite; every instant mountain-blocks fell crashing in blood.

موج خون با موج خون اندر ستیزدرمیانش زورقی در افت و خیز

Bloody wave fought with wave of blood, whilst in their midst a skiff tossed up and down;

اندر آن زورق دو مرد زرد رویزرد رو عریان بدن آشفتہ موی

In that skiff were two men pale of cheek, pale of cheek, naked, with hair dishevelled.