زندہ رود رخصت می شود از فردوس برین و تقاضای حوران بہشتی

شیشۂ صبر و سکونم ریز ریزپیر رومی گفت در گوشم کہ خیز

The glass of my patience and quietude was shattered; The Sage of Rum spoke in my ear, ‘Rise up’.

آن حدیث شوق و آن جذب و یقینآہ آن ایوان و آن کاخ برین

Ah, those words of love, that ecstatic certainty! Ah that court, that sublime palace;

با دل پر خون رسیدم بر درشیک ھجوم حور دیدم بر درش

Heart bleeding, I reached its gate and beheld there a throng of houris;

بر لب شان زندہ رود اے زندہ رودزندہ رود اے صاحب سوز و سرود

On their lips, ‘Zinda-Rud, Zinda-Rud, Zinda-Rud, master of fire and melody!’

شور و غوغا از یسار و از یمینیکدو دم با ما نشین، با ما نشین

Clamour and tumult rose from left and right: ‘One or two moments sit with us. sit with us!’

راہرو کو داند اسرار سفرترسد از منزل ز رہزن بیشتر

The traveller who knows the secrets of the journey fears the lodging-place more than the highwayman.

عشق در ہجر و وصال آسودہ نیستبے جمال لایزال آسودہ نیست

Love reposes not in separation, nor in union, reposes not, without Eternal Beauty;

ابتدا پیش بتان افتادگیانتہا از دلبران آزادگی

First beginning, falling down before idols, final end, freedom from all heart-ravishers.

عشق بے پروا و ہر دم در رحیلدر مکان و لامکان ابن السبیل

Love recks for nothing, and is ever on the move, a wayfarer in space and spacelessness.

کیش ما مانند موج تیز گاماختیار جادہ و ترک مقام

Our creed, like the swift-paced wave: abandon the halting-place, choose the highway.

شیوہ ہا داری مثال روزگاریک نوای خوش دریغ از ما مدار

Your blandishments are like those of Time; grudge us not now one sweet song.