نوای مزدور

ز مزد بندۂ کرپاس پوش محنت کشنصیب خواجۂ ناکردہ کار رخت حریر

The hard work of the cotton-wearing labourer provides the idle rich with their silk robes.

ز خوی فشانی من لعل خاتم والیز اشک کودک من گوہر ستام امیر

The gem in the employer’s ring is made up of my sweat. The rubies in his horse’s reins are my child’s tears.

ز خون من چو زلو فربہی کلیسا رابزور بازوی من دست سلطنت ہمہ گیر

The Church is fat through sucking my blood like a leech. My arm’s strength forms the sinews of the state.

خرابہ رشک گلستان ز گریۂ سحرمشباب لالہ و گل از طراوت جگرم

My morning tears make gardens of waste lands. My heart’s blood glistens in the tulip and the rose.

بیا کہ تازہ نوا می تراود از رگ سازمئی کہ شیشہ گدازد بہ ساغر اندازیم

Come, time’s harp is tense with new melodies. Come; pour out strong wine that will melt the very glass.

مغان و دیر مغان را نظام تازہ دہیمبنای میکدہ ہای کہن بر اندازیم

Let us give a new order to the tavern and the taverner, and let us raze all ancient taverns to the ground.

ز رہزنان چمن انتقام لالہ کشیمبہ بزم غنچہ و گل طرح دیگر اندازیم

Let us avenge the tulip’s blood on those who laid the garden waste. For rose and rosebud’s gatherings let us establish a new style.

بہ طوف شمع چو پروانہ زیستن تا کی؟ز خویش اینہمہ بیگانہ زیستن تا کی؟

How long shall we exist like moths that flit round candle flames? How long shall we exist forgetful of ourselves like this?