نوای من ازان پر سوز و بیباک و غم انگیز است

نوای من از آن پر سوز و بیباک و غم انگیزستبخاشاکم شرار افتادہ باد صبحدم تیز است

A flame is in my minstrelsy, a fearlessness, a tragedy; a spark is smouldering in my corn, and sprightly blows the breath of morn.

ندارد عشق سامانی ولیکن تیشہ ئی داردخراشد سینۂ کہسار و پاک از خون پرویز است

Love keeps no state, no manner grand and yet an axe is in Love’s hand wherewith the mountain’s heart is hued all innocent of Parviz’ blood.

مرا در دل خلید این نکتہ از مرد ادا دانیز معشوقان نگہ کاری تر از حرف دلاویز است

It pricked my heart, this subtlety an orator once told to me: ‘The loved one’s glance hath more to teach than all the wizardry of speech.’

بہ بالینم بیا، یکدم نشین، کز درد مہجوریتہی پیمانہ بزم ترا پیمانہ لبریز است

Come to my pillow once again; sit for one moment; for the pain of separation wracks my soul, my cup of loneliness is full.

بہ بستان جلوہ دادم آتش داغ جدائی رانسیمش تیز تر می سازد و شبنم غلط ریز است

Awhile into the mead I came, naked my anguished spirit’s flame; the breeze of morning fiercer blew; my heart was sprinkled o’er with dew.

اشارتہای پنہان خانمان برہم زند لیکنمرا آن غمزہ می باید کہ بیباک است و خونریز است

The secret sign will overset the lover’s shrine entire; and yet it is the fearless glance I need that makes the lovers’ heart to bleed.

نشیمن ہر دو را در آب و گل لیکن چہ رازست اینخرد را صحبت گل خوشتر آید دل کم آمیز است

Water’s the seat of both, and clay; what is the mystery then, I pray, the mind doth like the clay right well, but there the heart is loth to dwell?

مرا بنگر کہ در ہندوستان دیگر نمی بینیبرہمن زادہ ئی رمز آشنای روم و تبریز است

Behold, and see! In Ind’s domain Thou shalt not find the like again, that, though a Brahman’s son I be, Tabriz and Rum stand wide to me.