درین محفل کہ کار او گذشت از بادہ و ساقی

درین محفل کہ کار او گذشت از بادہ و ساقیندیمی کو کہ در جامش فرو ریزم می باقی

The night grows late, the route is up, no need for saki now or cup; pass me Thy goblet, friend of mine, I’ll pour thee the remaining wine.

کسی کو زہر شیرین میخورد از جام زرینیمی تلخ از سفال من کجا گیرد بہ تریاقی

Kassey Whoever from the golden bowl quaffs the sweet poison of the soul, in my clay jar the bitter juice is the sole antidote of use.

شرار از خاک من خیزد کجا ریزم کرا سوزمغلط کردی کہ در جانم فکندی سوز مشتاقی

Lo, from my dust the sparks unspire: whose spirit shall I set afire? ‘Twas wrong, to kindle in my breast this furnace of desire’s unrest!

مکدر کرد مغرب چشمہ ہای علم و عرفان راجہان را تیرہ تر سازد چہ مشائی چہ اشراقی

Alas, the Western mind hath soiled the springs of knowledge undefiled; stoic alike and Platonist have shrouded all the world in mist.

دل گیتی انا المسموم انا المسموم فریادشخرد نالان کہ ما عندی بتریاق و لا راقی

‘Ah! I am poisoned’ – hark, the cry of the world’s heart ascendeth high; reason replies lamentingly, ‘I know no charm, no remedy.’

چہ ملائی چہ درویشی چہ سلطانی چہ دربانیفروغ کار می جوید بہ سالوسی و زراقی

Let it be priest, or beggar poor, king, or the slave that keeps his door, all seek success of merchandise amid hypocrisy and lies.

ببازاری کہ چشم صیرفی شور است و کم نور استنگینم خوار تر گردد چو افزاید بہ براقی

The money-changers in the mart are blind of head, and black of heart; the brighter gleams my glowing gem, the meaner is its worth to them.