خودی را مردم آمیزی دلیل نارساییہا

خودی را مردم آمیزی دلیل نارسائی ہاتو اے درد آشنا بیگانہ شو از آشنائی ہا

Ever to be about with men proveth the self doth not attain; to friends be thou a stranger, then, who art familiar with pain.

بدرگاہ سلاطین تا کجا این چہرہ سائی ہابیاموز از خدای خویش ناز کبریائی ہا

How long before the palace gate of princes wilt thou bow thy face? From God, Who did thy soul create, learn thou the pride of matchless grace.

محبت از جوانمردی بجائی میرسد روزیکہ افتد از نگاہش کاروبار دلربائی ہا

The warrior’s love will come one day to such a point of excellence that notice he will no more pay to mortal beauty’s blandishments.

چنان پیش حریم او کشیدم نغمۂ دردیکہ دادم محرمان را لذت سوز جدائی ہا

I sang before the sanctuary so sad a song of heart’s desire, that each initiate learned from me the joy of separation’s fire.

از آن بر خویش می بالم کہ چشم مشتری کور استمتاع عشق نافرسودہ ماند از کم روائی ہا

Unseeing are the buyers’ eyes, and I rejoice and jubilate because Love’s precious merchandise remaineth still immaculate.

بیا بر لالہ پا کوبیم و بیباکانہ می نوشیمکہ عاشق را بحل کردند خون پارسائی ہا

Come, let us on the tulip tread and drink the wine-cup fearlessly; lawful it is, if lovers shed the blood of ancient piety.

برون آ از مسلمانان گریز اندر مسلمانیمسلمانان روا دارند کافر ماجرائی ہا

Go forth from Muslim company, and in Islam thy refuge take; for Muslims count as equity the measures infidel they make.