تو چہ دانی کہ درین گرد سواری باشد

دگر ئین تسلیم و رضا گیرطریق صدق و اخلاص و وفا گیرمگو شعرم چنین است و چنان نیستجنون زیرکی از من فراگیر

Make not a face wry on the humble’s eye; hark! A rider comes from dust soaring high.
Learn the ways to win His pleasure and grace; be truthful to Him and whole human race.
Take me not poet in this or that sense; look my passions depth from the wisdom’s lens.

چمنہا زان جنون ویرانہ گرددکہ از ہنگامہ ہا بیگانہ گردداز ن ہوئی کہ افکندم درین شہرجنون ماند ولی فرزانہ گردد

If a craze consumes the garden’s face; and saps its beauty and social grace.
I poured a verve and roar, in this town* lanes; will leave a craze yet to sharpen their brains.
* City of Lahore

نخستین لالہ صبح بھارمپیا پے سوزم از داغی کہ دارمبچشم کم مبین تنھائیم راکہ من صد کاروان گل در کنارم

The poppy of my dawn’s first vernal tide; is burning alone from a scar I hide.
So under rate not my verve’s lone part; see caravans* budding from my heart.
* Here caravan means a nation.

پریشانم چو گرد رہ گذاریکہ بر دوش ہوا گیرد قراریخوشا بختی و خرم روزگاریکہ بیرون ید از من شہسواری

So scattered I’m like dust of the way; on the wings of storms I cannot stay.
How august and happy would be that day; when a ride is born from my own clay.*
* Here Iqbal forecasts that a superman will appear to guide the destiny of nation.)

خوش ن قومی پریشان روزگاریکہ زاید از ضمیرش پختہ کارینمودش سری از اسرار غیب استز ھر گردی برون ناید سواری

How lucky a nation whom wheel of fate; had caused a wonder through a leader great.
His birth a secret of a secret hand; who would change her fate in a manner grand.

بہ بحر خویش چون موجی تپیدمتپیدم تا بہ طوفانی رسیدمدگر رنگی ازین خوشتر ندیدمبخون خویش تصویرش کشیدم

In self’s own sea, I’m thus a restive’ wave; till my waves in tempest to Coast would lave.
I found no better cast than my own face; with my own blood his picture I trace.

نگاہش پر کند خالی سبوہادواند می بہ تاک رزو ہاز طوفانی کہ بخشد رایگانیحریف بحر گردد ب جوہا

His glance* would fill up the empty bowl**; he runs the will’s wine in vine’s veins whole.
His storms**** and gales are a God gift free; he made a small brook, ‘rival of sea.
* His glance: Glance of super man.
** Empty bowls: From love of the Prophet and mankind.
*** Will’s wine: New hopes.
**** Storms verve and vigour of love and cravings. A brook; a small nation. Sea a big power.

چو بر گیرد زمام کاروان رادہد ذوق تجلی ہر نہان راکند افلاکیان را نچنان فاشتہ پا می کشد نہ سمان را

The caravan’s reins he would take when; he gives vision taste to each hidden then.
He makes so much bare the heavenly hosts; that all nine skies would be tinder his force.

مبارکباد کن ن پاک جان راکہ زاید ن امیر کاروان راز غوش چنین فرخندہ مادرخجالت می دہم حور جنان را

To that holy mother I greet with pride; from whom will be born the caravan’s guide.
On the lap of, ‘that’ fortunate dame’ the paradise nymphs would feel a shame.

دل اندر سینہ گوید دلبری ہستمتاعی فرین غارتگری ہستبگوشم مد از گردون دم مرگشگوفہ چون فرو ریزد بری ہست

The heart in my chest says that leader who cares and is an asset for the nation exists.
I heard a voice at the time of my death: ‘When flowers are shed; the fruit comes out’.