محاورۂ تیر و شمشیر

سر حق تیر از لب سوفار گفتتیغ را در گرمی پیکار گفت

How truthfully the well-notched arrow,
spoke unto the sword in heat of battletide:

اے پریھا جوہر اندر قاف توذوالفقار حیدر از اسلاف تو

‘What magic lustre glitters in thy steel like fairy dancers in the Caucasus? Thou, who canst boast in thy long ancestry of Ali’s trusty weapon, Dhul-Faqar;

قوت بازوی خالد دیدہ ئیشام را بر سر شفق پاشیدہ ئی

Who hast beheld the might of Khalid’s arm, sprinkled red sunset on the head of night;

آتش قہر خدا سرمایہ اتجنت الفردوس زیر سایہ ات

Thine is the fire of God’s omnipotence, and neath thy shadow Paradise awaits.

در ہوایم یا میان ترکشمہر کجا باشم سراپا آتشم

Whether I wing in air, or lie encased within the quiver, wheresoe’er I be I am all fire.

از کمان آیم چو سوی سینہ مننیک می بینم بہ توی سینہ من

When from the bow I speed towards a human breast, right well I see into its depth;

گر نباشد در میان قلب سلیمفارغ از اندیشہ ہای یأس و بیم

And if it do not hold a heart unflawed, unvisited by thoughts of terror or despair;

چاک چاک از نوک خود گردانمشنیمہ ئی از موج خون پوشانمش

Swiftly my point plucks it asunder, and I spread it o’er with surging gore for shift

ور صفای او ز قلب مومن استظاہرش روشن ز نور باطن است

But if that breast serenely throb with a believer’s heart
and glow reflective to an inward light;

از تف او آب گردد جان منہمچو شبنم می چکد پیکان من

My soul is turned to water by its flame,
my shafts fall soft as the innocuous dew.’