مرا ز دیدۂ بینا شکایت دگر است

مرا ز دیدۂ بینا شکایت دگر استکہ چون بجلوہ در آئی حجاب من نظر است

I have this odd complaint against my seeing eyes: When You unveil Yourself, my sight acts as a veil.

بہ نوریان ز من پا بہ گل پیامی گویحذر ز مشت غباری کہ خویشتن نگر است

From me, a creature of mere clay, tell creatures of light this: Beware a pinch of dust which is aware of its identity.

نوا زنیم و بہ بزم بہار می سوزیمشرر بہ مشت پر ما ز نالہ سحر است

We sing and burn in spring’s assembly hall. Our morning song has set our wings aflame.

ز خود رمیدہ چہ داند نوای من ز کجاستجہان او دگر است و جہان من دگر است

How can one who has lost himself know where my songs come from? My world is not his world.

مثال لالہ فتادم بگوشۂ چمنیمرا ز تیر نگاہی نشانہ بر جگر است

I fell in a nook of the garden, bleeding like a tulip. A dart from someone’s eyes struck at my heart.

بہ کیش زندہ دلان زندگی جفا طلبی استسفر بہ کعبہ نکردم کہ راہ بی خطر است

In living men’s creed life is a pursuit of hardships. I have not visited the Ka‘bah. Why not? Because the journey is so safe.

ہزار انجمن آراستند و بر چیدنددرین سراچہ کہ روشن ز مشعل قمر است

Untold assemblies have been organised, only to be dissolved, in this small halting-place illumined by the moon.

ز خاک خویش بہ تعمیر آدمی بر خیزکہ فرصت تو بقدر تبسم شرر است

Arise and make a man out of the dust you are. The time allowed to you is only the duration of a spark.

اگر نہ بوالہوسی با تو نکتہ ئی گویمکہ عشق پختہ تر از نالہ ہای بی اثر است

Assuming you are not a man of lust, let me give you a tip: Love gathers strength from plaints that go without effect.

نوای من بہ عجم آتش کہن افروختعرب ز نغمۂ شوقم ہنوز بی خبر است

My song has relit old fires in Persia, but Arabia is still a stranger to my ardent lays.