در معنی اینکہ نظام ملت غیر ازئین صورت نبنددوئین ملت محمدیہ قرآن است

ملتی را رفت چون آئین ز دستمثل خاک اجزای او از ہم شکست

When a community forsakes its Law’ its parts are severed, like the scattered dust.

ہستی مسلم ز آئین است و بسباطن دین نبی این است و بس

The being of the Muslim rests alone on Law which is in truth the inner core of the Apostle’s faith.

برگ گل شد چون ز آئین بستہ شدگل ز آئین بستہ شد گلدستہ شد

A rose is born when its component petals are conjoined by Law; and roses, being likewise bound by Law together, fashion a bouquet.

نغمہ از ضبط صدا پیداستیضبط چون رفت از صدا غوغاستی

As sound controlled creates a melody so, when control is absent, dissonance results.

در گلوے ما نفس موج ہواستچون ہوا پابند نے گردد، نواست

The breath we draw within our throat is but a wave of air which, in the reed being constricted, blows a tuneful note.

تو ہمی دانی کہ آئین تو چیست؟زیر گردون سر تمکین تو چیست؟

Knowest thou what thy Law is, wherein lies beneath yon spheres the secret of thy power?

آن کتاب زندہ قرآن حکیمحکمت او لایزال است و قدیم

It is the living Book, that wise Quran’ whose wisdom is eternal, uncreate.

نسخہ ی اسرار تکوین حیاتبے ثبات از قوتش گیرد ثبات

The secrets of the fashioning of life, are therein written; instability is firmly established by its potency.

حرف او را ریب نے تبدیل نےآیہ اش شرمندہ ی تأویل نے

Undoubted and unchanging are its words, its verses to interpretation not beholden;

پختہ تر سودای خام از زور اودر فتد با سنگ، جام از زور او

In its strength the raw desire acquires maturity, the bowl fears not to dash against the rock.

می برد پابند و آزاد آوردصید بندان را بفریاد آورد

It casts away the shackling chains, and leads the free man forth, but brings the exultant captor unto woe.

نوع انسان را پیام آخرینحامل او رحمة للعالمین

The final message to all humankind was borne by him elect of God to be a mercy unto every living thing;

ارج می گیرد ازو ناارجمندبندہ را از سجدہ سازد سر بلند

By this the worthless unto worth attains, the prostrate slave lifts up his head on high.

رہزنان از حفظ او رہبر شدنداز کتابی صاحب دفتر شدند

Having by heart this message, highwaymen turned guides upon the road, and by this book were qualified high masters of the rolls;

دشت پیمایان ز تاب یک چراغصد تجلی از علوم اندر دماغ

Rude desert-farers through one lantern’s glow, a hundred revelations to their brain in every science won.

آنکہ دوش کوہ بارش بر نتافتسطوت او زہرہ ی گردون شکافت

So he, whose load the mountain’s massive shoulders could not bear, clove by his might the power of the spheres.

بنگر آن سرمایہ ی آمال ماگنجد اندر سینہ ی اطفال ما

See how the capital of all our hopes is lodged securely in our children’s breasts!

آن جگر تاب بیابان کم آبچشم او احمر ز سوز آفتاب

The weary wanderer in the wilderness unwatered, eyes aflame in the hot sun;

خوشتر از آہو رم جمازہ اشگرم چون آتش دم جمازہ اش

His camel nimbler than the agile deer, its breath as fire;

رخت خواب افکندہ در زیر نخیلصبحدم بیدار از بانگ رحیل

When he would look to sleep casting him down beneath some shady palm, then with the dawn awake, the caravan clanged to departure;

دشت سیر از بام و در ناآشناہرزہ گردد از حضر ناآشنا

Ever journeying through the wide prairies, unfamiliar with roof and door, stranger to fixed abodes;

تا دلش از گرمی قرآن تپیدموج بیتابش چو گوہر آرمید

When his wild heart responded vibrantly to the Quran’s warm glow, its restless waves sank to the calm of a sequestered pearl.

خواند ز آیات مبین او سبقبندہ آمد خواجہ رفت از پیش حق

Reading the lesson of its verses clear, he who had come a slave went forth from God a master.

از جہانبانی نوازد ساز اومسند جم گشت پا انداز او

Now upon his instrument new melodies imperial were heard; Jamshid’s high throne he trampled underfoot;

شہر ہا از گرد پایش ریختندصد چمن از یک گلش انگیختند

Cities sprang up out of the dust he trod, a hundred bowers blossomed from his rose.

اے گرفتار رسوم ایمان توشیوہ ہای کافری زندان تو

O thou, whose faith by custom is enslaved, imprisoned by the charms of heathendom;

قطع کردی امر خود را در زبرجادہ پیمای الی "شئی نکر"

Thou who hast torn thy heritage to shreds, treading the highway to a hateful goal;

گر تو میخواہی مسلمان زیستننیست ممکن جز بقرآن زیستن

If thou wouldst live the Muslim life anew, this cannot be, except by the Quran thou livest.

صوفی پشمینہ پوش حال مستاز شراب نغمہ ی قوال مست

See the Sufi in his garb of mystic minstrelsy, …

آتش از شعر عراقی در دلشدر نمی سازد بقرآن محفلش

His heart inflamed by the fierce fervour of Iraqi’s verse! Little do his wild ecstasies accord with the austere Quran;

از کلاہ و بوریا تاج و سریرفقر او از خانقاہان باج گیر

The dervish cap and mat of reeds replace the crown and throne; his boasted poverty rich tribute takes secured on many a hermitage endowed.

واعظ دستان زن افسانہ بندمعنی او پست و حرف او بلند

The preacher, with his wealth of anecdote and wordy legend, little has to tell if truth, for all his fine grandiloquence;

از خطیب و دیلمی گفتار اوبا ضعیف و شاذ و مرسل کار او

Khatib and Dailami are on his lips, in every weak Tradition he delights, the little met with, and the insecure.

از تلاوت بر تو حق دارد کتابتو ازو کامی کہ میخواہی بیاب

It is thy duty to recite the Book, and therein find the purpose thou dost seek.