در معنی اینکہ ملت محمدیہ نہایت زمانی ہم ندارد کہ دوام این ملت شریفہ موعود است

در بہاران جوش بلبل دیدہ ئیرستخیز غنچہ و گل دیدہ ئی

In Spring thou hast heard the clamorous nightingale, and watched the resurrection of the flowers;

چون عروسان غنچہ ہا آراستہاز زمین یک شہر انجم خاستہ

The buds arrayed like brides; from the dark earth a veritable city of stars arise;

سبزہ از اشک سحر شوئیدہ ئیاز سرود آب جو خوابیدہ ئی

The meadow bathed in the soft tear of dawn, that slumbered to the river’s lullaby.

غنچہ ئی بر می دمد از شاخسارگیردش باد نسیم اندر کنار

A bud bursts into blossom on the branch; the breeze new-risen takes it to her breast;

غنچہ ئی از دست گلچین خون شوداز چمن مانند بو بیرون رود

A bloom lies bleeding in the gatherer’s hand; and like a perfume from the mead departs.

بست قمری آشیان بلبل پریدقطرہ ی شبنم رسید و بو رمید

The ring-dove builds his nest; the nightingale takes wing; the dew drops softly, and the scent is sped.

رخصت صد لالہ ی ناپایدارکم نسازد رونق فصل بہار

What though these mortal tulips die, they lessen not the splendour of the spring:

از زیان گنج فراوانش ہمانمحفل گلہای خندانش ہمان

For all the loss, its treasure still abides abundant, still the thronging blossoms smile.

فصل گل از نسترن باقی تر استاز گل و سرو و سمن باقی تر است

The season of the rose endures beyond the fragile eglantine time, yea, it outlives the rose’s self, the cypress, and the fir;

کان گوھر پروری گوہر گریکم نگردد از شکست گوہری

The jewel-nourishing mine bears jewels yet, unfinished by the shattering of one gem.

صبح از مشرق ز مغرب شام رفتجام صد روز از خم ایام رفت

Dawn is departed from the East, and night gone from the West:
their too-brief-historied up visits no more the wine-vault of the days;

بادہ ہا خوردند و صہبا باقی استدوشہا خون گشت و فردا باقی است

Yet, though the draught be drunk, the wine remains eternal as the morrow that awaits when all our yesterdays are drowned in death.

ہمچنان از فردہای پی سپرہست تقویم امم پایندہ تر

So individuals, as they depart, are fallen pages from the calendar of peoples more enduring:

در سفر یار است و صحبت قائم استفرد رہ گیر است و ملت قائم است

Though the friend is on journey, the companionship still stays; the individual is gone abroad, unstirring the community.

ذات او دیگر صفاتش دیگر استسنت مرگ و حیاتش دیگر است

Other each essence is, the qualities other; they differ both in how each lives and how they die.

فرد بر می خیزد از مشت گلیقوم زاید از دل صاحب دلی

The individual arises from a handful of mere clay, the nation owes its birth to one brave heart;

فرد پور شصت و ہفتاد است و بسقوم را صد سال مثل یک نفس

The individual has for his span sixty or seventy years, a century is for the nation as single breath.

زندہ فرد از ارتباط جان و تنزندہ قوم از حفظ ناموس کہن

The individual is kept alive by the concomitance of soul and flesh,
the nation lives by guarding ancient laws;

مرگ فرد از خشکی رود حیاتمرگ قوم از ترک مقصود حیات

Death comes upon the individual when dries life’s river and the nation dies when it forsakes the purpose of its life.

گرچہ ملت ہم بمیرد مثل فرداز اجل فرمان پذیرد مثل فرد

Though the community must pass away like any individual when Fate, issues the fiat none may disobey,

امت مسلم ز آیات خداستاصلش از ہنگامہ ی "قالوا بلی" ست

Islam’s Community is divine undying marvel, having origin in that great compact, Yea, Thou art our Lord.

از اجل این قوم بے پرواستیاستوار از "نحن نزلنا"ستی

This people is indifferent to Fate, immovable in Lo, We have sent down remembrance,

ذکر قائم از قیام ذاکر استاز دوام او دوام ذاکر است

Which abides while there is yet one to remember, whose continuance persists with it.

تا خدا "ان یطفئوا" فرمودہ استاز فسردن این چراغ آسودہ است

When God revealed the words they seek God’s light to extinguish, this bright lamp was never troubled it might flicker out.

امتے در حق پرستی کاملےامتے محبوب ہر صاحبدلے

’Tis a community that worships God in perfect faith, a people well-beloved by every man who has a conscient heart.

حق برون آورد این تیغ اصیلاز نیام آرزوہای خلیل

God drew this trusty blade out of the sheath of Abraham’s desires;

تا صداقت زندہ گردد از دمشغیر حق سوزد ز برق پیہمش

That by its edge sincerity might live, and all untruth consume before the lightning of its stroke.

ما کہ توحید خدارا حجتیمحافظ رمز کتاب و حکمتیم

We, who are proof of God’s high Unity and guardians of the Wisdom and the Book;

آسمان با ما سر پیکار داشتدر بغل یک فتنہ ی تاتار داشت

Encountered heaven’s malice long ago, the unsuspected menace of the hordes of savage Tartary,

بندہا از پا گشود آن فتنہ رابر سر ما آزمود آن فتنہ را

Loosed (its feet and set it) on our heads to prove its terror.

فتنہ ئی پامال راہش محشریکشتہ ی تیغ نگاہش محشری

Not the Judgment Day shall match the staring horror of those swords, the thunder of those legions armed with death.

خفتہ صد آشوب در آغوش اوصبح امروزی نزاید دوش او

Confusion sore confounded in the breast, of that disaster slept; its yesterday gave birth to no glad morrow.

سطوت مسلم بخاک و خون تپیددید بغداد آنچہ روما ہم ندید

Muslim might quivered in dust and blood;
Baghdad beheld such scenes as Rome ne’er witnessed in her throes.

تو مگر از چرخ کج رفتار پرسزان نو آئین کہن پندار پرس

Now ask, if so thou wilt, what new design purposing Fate, malignant as of old, proposed this holocaust;

آتش تاتاریان گلزار کیست؟شعلہ ہای او گل دستار کیست؟

Whose garden sprang out of the Tartar fire? Whose turban wears the rose transmuted from those lambent flames?

زانکہ ما را فطرت ابراہیمی استہم بہ مولا نسبت ابراہیمی است

Because our nature is of Abraham and our relationship to God the same.

از تہ آتش بر اندازیم گلنار ھر نمرود را سازیم گل

As that great patriach’s: out of the fire’s convert to roses. When the burning brands depths anew we blossom, every Nimrod’s blaze.

شعلہ ہای انقلاب روزگارچون بباغ ما رسد گردد بہار

Of Time’s great revolution ring our mead, then Spring returns.

رومیان را گرم بازاری نماندآن جہانگیری، جہانداری نماند

The mighty power of Rome,
conqueror and ruler of the world entire sank into small account;

شیشہ ی ساسانیان در خون نشسترونق خمخانہ یونان شکست

The golden glass of the Sassanians was drowned in blood; broken the brilliant genius of Greece;

مصر ھم در امتحان ناکام مانداستخوان او تہ اھرام ماند

Egypt too failed in the great test of Time, her bones lie buried ’neath the Pyramids.

در جہان بانگ اذان بودست و ہستملت اسلامیان بودست و ہست

Yet still the voice of the muezzin rings throughout the earth, still the Community of World – Islam – maintains its ancient forms.

عشق آئین حیات عالم استامتزاج سالمات عالم است

Love is the universal law of life, mingling the fragmentary elements of a disordered world.

عشق از سوز دل ما زندہ استاز شرار لاالہ تابندہ است

Through our hearts’ glow love lives, irradiated by the spark there is no god but God.

گرچہ مثل غنچہ دلگیریم ماگلستان میرد اگر میریم ما

Though, like a bud, our hearts are prisoned by oppressive care,
if we should die, the graden too will die.