قل ہواللہ احد

من شبی صدیق را دیدم بخوابگل ز خاک راہ او چیدم بخواب

I dreamed one night I looked upon Siddiq, and plucked a rose that blossomed at his feet.

آن "امن الناس" بر مولای ماآن کلیم اول سینای ما

He, that most generous was of all mankind unto our Master, he that stood the first like Moses on the Sinai of our Faith;

ہمت او کشت ملت را چو ابرثانی اسلام و غار و بدر و قبر

Whose zeal was as a cloud that showered rain upon tilth of our community, second to own Islam, to share the Cave, Badr, and the Tomb.

گفتمش اے خاصۂ خاصان عشقعشق تو سر مطلع دیوان عشق

‘O chosen of Love’s choice,’ I cried to him, ‘whose love is the first line in the collected poetry of Love;

پختہ از دستت اساس کار ماچارہ ئی فرما پی آزار ما

Whose hand established on a firmer base a remedy for our immediate woes.’

گفت تا کی در ہوس گردی اسیرآب و تاب از سورۂ اخلاص گیر

‘How long’, said he, ‘wilt thou be prisoner to base desire? Get lustre, and new light to light thee, from the Surah of Pure Faith.’

اینکہ در صد سینہ پیچد یک نفسسری از اسرار توحید است و بس

This one breath, winding in a hundred breasts, is but one secret of the Unity;

رنگ او بر کن مثال او شویدر جہان عکس جمال او شوی

Get thee its colour, to be like to it, reflective to its beauty in the world.

آنکہ نام تو مسلمان کردہ استاز دوئی سوی یکی آوردہ است

He, who bestowed this Muslim name on thee, drew thee to Oneness from Duality;

خویشتن را ترک و افغان خواندہ ئیوای بر تو آنچہ بودی ماندہ ئی

’Tis thou thyself hast called thee Afghan, Turk; Ah, thou remainest as thou ever wert!

وارہان نامیدہ را از نامہاساز با خم در گذر از جامہا

Deliver now the named from all the names; have done with cups; ally thee to the jar!

اے کہ تو رسوای نام افتادہ ئیاز درخت خویش خام افتادہ ئی

Thou hast become a scandal to thy name, a leaf that fell untimely from thy tree;

با یکی ساز از دوئی بردار رختوحدت خود را مگردان لخت لخت

Attune thee unto Oneness; be thou gone from Twoness; nor dissect thy Unity.

اے پرستار یکی گر تو توئیتا کجا باشی سبق خوان دوئی

Thou who art servant unto One, if thou art thou, how long wilt thou to school of Two?

تو در خود را بخود پوشیدہ ئیدر دل آور آنچہ بر لب چیدہ ئی

Lo, thou hast shut thy door upon thyself; take to thy heart that which thy lips imbibed.

صد ملل از ملتے انگیختیبر حصار خود شبیخون ریختی

A hundred nations thou hast raised from one, on thy own fort made treacherous assault.

یک شو و توحید را مشہود کنغائبش را از عمل موجود کن

Be one; make visible thy Unity; let action turn the unseen into seen;

لذت ایمان فزاید در عملمردہ آن ایمان کہ ناید در عمل

Activity augments the joy of faith, but faith is dead that issues not in deeds.