نالۂ ابلیس

اے خداوند صواب و ناصوابمن شدم از صحبت آدم خراب

God of the righteous and the unrighteous, man’s company has devastated me.

ہیچگہ از حکم من سر بر نتافتچشم از خود بست و خود را در نیافت

Not once has he rebelled against my rule; he has closed his eyes to himself, and has not found himself.

خاکش از ذوق ابا بیگانہ ئیاز شرار کبریا بیگانہ ئی

His dust is a stranger to the joy of disobedience, a stranger to the spark of pride.

صید خود صیاد را گوید بگیرالامان از بندۂ فرمان پذیر

The prey says to the huntsman, ‘Seize me’: save me from the all too obedient servant!

از چنین صیدی مرا آزاد کنطاعت دیروزۂ من یاد کن

Set me free from such a quarry; remember my obedience of yesterday.

پست ازو آن ہمت والای منواے من، اے واے من، اے واے من

My lofty aspiration through him has been abased; alas for me, alas for me, alas for me!

فطرت او خام و عزم او ضعیفتاب یک ضربم نیارد این حریف

His nature is raw, his resolution weak, this opponent cannot withstand one blow from me.

بندۂ صاحب نظر باید مرایک حریف پختہ تر باید مرا

I need a servant of God possessed of vision, I need a riper adversary!

لعبت آب و گل از من باز گیرمی نیاید کودکی از مرد پیر

Take back this plaything of water and clay: a child’s toy suits not a man of a certain age.

ابن آدم چیست، یکمشت خس استمشت خس را یک شرار از من بس است

What is man? A handful of straw; one spark from me is enough for a handful of straw.

اندرین عالم اگر جز خس نبوداین قدر آتش مرا دادن چہ سود

If nothing but straw existed in this world, what profited it to endow me with so much fire?

شیشہ را بگداختن عاری بودسنگ را بگداختن کاری بود

It were a shame to melt a piece of glass; to melt a rock – that is a proper task!

آنچنان تنگ از فتوحات آمدمپیش تو بہر مکافات آمدم

I have become so saddened by all my triumphs that now I come to You for recompense;

منکر خود از تو می خواھم بدہسوی آن مرد خدا راھم بدہ

I seek from You one who dares to deny me – guide me, to such a man of God.

بندہ ئے باید کہ پیچد گردنملرزہ اندازد نگاہش در تنم

I need a man who will twist my neck, whose glance will set my body quivering;

آن کہ گوید "از حضور من برو"آنکہ پیش او نیرزم با دو جو

One who will say, ‘Depart from my presence’, one in whose eyes I am not worth two barleycorns.

اے خدا یک زندہ مرد حق پرستلذتی شاید کہ یابم در شکست

Grant me, O God, one living man of faith; haply I shall know delight at last in defeat.