ارواح جلیلۂ حلاج و غالب و قرةالعین طاہرہ کہ بہ نشیمن بہشتی نگردیدند و بگردش جاودان گراییدند

من فدای این دل دیوانہ ئیہر زمان بخشد دگر ویرانہ ئی

Let me be a ransom for this demented heart which every instant bestows on me another desert;

چون بگیرم منزلی گوید کہ خیزمرد خود رس بحر را داند قفیز

Whenever I take up a lodging, it says, ‘Rise-up!’ The self-strong man reckons the sea as but a pool.

زانکہ آیات خدا لا انتہاستاے مسافر جادہ را پایان کجاست

Seeing that the signs of God are infinite where, traveller, can the high-road end?

کار حکمت دیدن و فرسودن استکار عرفان دیدن و افزودن است

The task of science is to see and consume, the work of gnosis is to see and augment;

آن بسنجد در ترازوی ہنراین بسنجد در ترازوی نظر

Science weighs in the balance of technology; gnosis weighs in the balance of intuition;

آن بدست آورد آب و خاک رااین بدست آورد جان پاک را

Science holds in its hand water and earth, gnosis holds in its hand the pure spirit;

آن نگہ را بر تجلی می زنداین تجلی را بخود گم می کند

Science casts its gaze upon phenomena, gnosis absorbs phenomena into itself.

در تلاش جلوہ ہای پے بہ پیطی کنم افلاک و می نالم چو نے

In quest of continuous manifestations I travel through the skies, lamenting like a reed;

این ہمہ از فیض مردی پاک زادآنکہ سوز او بجان من فتاد

All this is by the grace of a pure-born saint whose ardour fell upon my soul.

کاروان این دو بینای وجودبر کنار مشتری آمد فرود

The caravan of these two scanners of existence presently halted by the shores of Jupiter;

آن جھان آن خاکدانی ناتمامدر طواف او قمر ہا تیز گام

That world, that earth not yet complete, circling about it moons swift of pace;

خالی از می شیشہ تاکش ہنوزآرزو نارستہ از خاکش ہنوز

نیم شب از تاب ماہان نیم روزنے برودت در ہوای او نہ سوز

Midnight, a world half day in the moon’s gleam, the air thereof neither chill nor torrid.

من چو سوی آسمان کردم نظرکوکبش دیدم بخود نزدیک تر

As I lifted my gaze towards heaven I saw a star closer to me;

ہیبت نظارہ از ہوشم ربودشد دگرگون نزد و دور و دیر و زود

The awful prospect robbed me of my senses – near and far, late and soon became transformed.

پیش خود دیدم سہ روح پاکبازآتش اندر سینہ شان گیتی گداز

I saw before me three pure spirits the fire in whose breasts might melt the world.

در برشان حلہ ہای لالہ گونچہرہ ہا رخشندہ از سوز درون

They were clad in robes of tulip hue; their faces gleamed with an inner glow;

در تب و تابی ز ہنگام الستاز شراب نغمہ ہای خویش مست

In fever and fervour since the moment of Alast, intoxicated with the wine of their own melodies.

گفت رومی "این قدر از خود مرواز دم آتش نوایان زندہ شو

Rumi said, ‘Do not go out of yourself so, be quickened by the breath of these songs of fire.

شوق بے پروا ندیدستی، نگرزور این صہبا ندیدستی، نگر

You have never seen intrepid passion; behold! You have never seen the power of this wine; behold!

غالب و حلاج و خاتون عجمشورہا افکندہ در جان حرم

Ghalib and Hallaj and the Lady of Persia have flung tumult into the soul of the sanctuary.

این نواہا روح را بخشد ثباتگرمی او از درون کائنات"

These songs bestow stability on the spirit; their warmth springs from the inmost heart of creation.’