بر مزار سلطان محمود علیہ الرحمہ

خیزد از دل نالہ ہا بی اختیارآہ ! آن شھری کہ اینجا بود پار

Cries arise from my heart in spite of all restraint, Alas! That city we had in the times past.

آن دیار و کاخ و کو ویرانہ ایستآن شکوہ و فال و فر افسانہ ایست

That city, those palaces, streets are all in ruin, that glory, splendour, magnificence a mere tale now.

گنبدی، در طوف او چرخ برینتربت سلطان محمود است این

The cupola, circumambulated by the lofty sky, this is the grave of Sultan Mahmud.

آنکہ چون کودک لب از کوثر بشستگفت در گہوارہ نام او نخست

He whose name a babe when weaned of mother’s milk, first pronounced in the cradle.

برق سوزان تیغ بی زنھار اودشت و در لرزندہ از یلغار او

A consuming lightning his unsparing sword; lands and climes aquiver on his onslaught.

زیر گردون آیت اﷲ رایتشقدسیان قرآن سرا بر تربتش

Under the sky his flag a sign of God, angels reciting the Qur’an on his grave.

شوخی فکرم مرا از من ربودتا نبودم در جھان دیر و زود

My nimble fancy took me off from myself so that I did not remain in this world of late and soon.

رخ نمود از سینہ ام آن آفتابپردگیہا از فروغش بی حجاب

That sun arose in my breast by the effulgence of which the hidden became manifest.

مہر گردون از جلالش در رکوعاز شعاعش دوش میگردد طلوع

The sun on high prostrates before whose splendour; from his rays the past rises up.

وارہیدم از جہان چشم و گوشفاش چون امروز دیدم صبح دوش

I was rid of this world of eyes and ears so that I clearly saw the past morning like today.

شہر غزنین یک بہشت رنگ و بوآب جوہا نغمہ خوان در کاخ و کو

The city of Ghazna, a paradise of colour and hue, with streams to aflow trilling out songs in the palaces and common streets.

قصر ہای او قطار اندر قطارآسمان با قبہ ہایش ھم کنار

Its palaces ranged row upon row, the sky grazing with its cupolas.

نکتہ سنج طوس را دیدم ببزملشکر محمود را دیدم بہ رزم

I daw the bard of Tus in The royal assembly and the army of Mahmud in the battlefield.

روح سیر عالم اسرار کردتا مرا شوریدہ ئی بیدار کرد

My spirit strolled in the world of secrets till a frenzied one woke me up.

آنہمہ مشتاقی و سوز و سروردر سخن چون رند بے پروا جسور

That fervour, that intensity and poignancy of his, speaking like an audacious voluptuary.

تخم اشکی اندر آن ویرانہ کاشتگفتگوہا با خدای خویش داشت

He sowed the seed of a tear in that wilderness. He was having a colloquy with God.

تا نبودم بیخبر از راز اوسوختم از گرمی آواز او

Since I was not unaware of this secret, I was all afire with his voice’s heat.