مناجات مرد شوریدہ در ویرانۂ غزنے

لالہ بہر یک شعاع آفتابدارد اندر شاخ چندین پیچ و تاب

The tulip for getting just ray of the sun has such curvetings within a branch.

چون بہار او را کند عریان و فاشگویدش جز یک نفس اینجا مباش

When the spring brings it out in the open, it tells it to stay here for not more than a moment.

ہر دو آمد یکدگر را ساز و برگمن ندانم زندگی خوشتر کہ مرگ

Both life and death furnish gear to each other, I know not whether one is better than the other.

زندگی پیہم مصاف نیش و نوشرنگ و نم امروز را از خون دوش

Life is a perpetual strife between the unpleasant and pleasant.Today’s hue and freshness spring from yesterday’s blood.

الامان از مکر ایام الامانالامان از صبح و از شام الامان

Alack this machination of morn and eve, alack!

اے خدا اے نقشبند جان و تنبا تو این شوریدہ دارد یک سخن

O God, the contriver of body and soul, this frenzied one has to say a word to You.

فتنہ ہا بینم درین دیر کہنفتنہ ہا در خلوت و در انجمن

I saw mischief in this old abode; there are mischiefs there within and without.

عالم از تقدیر تو آمد پدیدیا خدای دیگر او را آفرید

Did this world come into existence with Your device, or some other deity created it?

ظاہرش صلح و صفا باطن ستیزاہل دل را شیشۂ دل ریز ریز

Its inside all peace but the outside all strife. The hearts of sentient ones all shattered to pieces.

صدق و اخلاص و صفا، باقی نماند"آن قدح بشکست و آن ساقی نماند"

There is no trace of sincerity and purity! Broken is the jar and the saqi no more!

چشم تو بر لالہ رویان فرنگآدم از افسونشان بی آب و رنگ

Your eye is on the tulip-faced ones of the West; man is bereft of freshness by whose sorcery?

از کہ گیرد ربط و ضبط این کائنات؟اے شہید عشوہ لات و منات

By what does this universe acquire order? O you infatuated by the charm of idols?

مرد حق آن بندۂ روشن نفسنایب تو در جہان او بود و بس

The godly man with luminous spirit, was alone Your vicegerent in this world.

او بہ بند نقرہ و فرزند و زنگر توانی، سومنات او شکن

He is bound fast in the love of silver, kith and kin. Shatter this idol-house if you can.

این مسلمان از پرستاران کیستدر گریبانش یکی ہنگامہ نیست

This Muslim whom does he worship? There’s not the least tumult in his soul.

سینہ اش بی سوز و جانش بی خروشاو سرافیل است و صور او خموش

His breast without feeling and spirit without any elamour; he is an Israfil whose trumpet is dumb.

قلب او نا محکم و جانش نژنددر جھان کالای او نا ارجمند

His heart is unstable and soul palsied; his stuff is of no worth in this world.

در مصاف زندگانی بی ثباتدارد اندر آستین لات و منات

Infirm in the battle of life, bearing idols in his sleeves.

مرگ را چون کافران داند ہلاکآتش او کم بھا مانند خاک

Like the infidels he regards death as mortal. His fire is of little worth like dust.

شعلہ ئی از خاک او باز آفرینآن طلب آن جستجو باز آفرین

Raise again a flame from his inert clay that very urge to search and search once more.

باز جذب اندرون او را بدہآن جنون ذوفنون او را بدہ

Grant him again that inner verve, that very manifold zest and zeal.

شرق را کن از وجودش استوارصبح فردا از گریبانش برآر

Make the East firm by his self; bring out a new morn from his cellar;

بحر احمر را بچوب او شکافاز شکوہش لرزہ ئی افکن بہ قاف

Split the Red Sea with his staff; let Caucasia Quake with his glory.