حکایت سلطان مراد و معمار در معنی مساوات اسلامیہ

بود معماری ز اقلیم خجنددر فن تعمیر نام او بلند

An architect there was, that in Khojand was born, a famous craftsman of his kind;

ساخت آن صنعت گر فرہاد زادمسجدی از حکم سلطان مراد

Worthy to be an offspring of Farhad. Sultan Murad commanded him to build a mosque.

خوش نیامد شاہ را تعمیر اوخشمگین گردید از تقصیر او

The which pleased not his majesty, so that he waxed right furious at his faults.

آتش سوزندہ از چشمش چکیددست آن بیچارہ از خنجر برید

The baleful fire flared in the ruler’s eyes; drawing his dagger, he cut off the hand of that poor wretch;

جوے خون از ساعد معمار رفتپیش قاضی ناتوان و زار رفت

So that the spurting blood gushed from his forearm. In such hapless plight he came before the qazi;

آن ہنرمندی کہ دستش سنگ سفتداستان جور سلطان باز گفت

And retold the tyrants’s felony, that had destroyed the cunning hand which shaped the granite rock.

گفت اے پیغام حق گفتار توحفظ آئین محمد کار تو

‘O thou whose words a message are of Truth,’ he cried, ‘whose toil it is to keep alive Muhammad’s (S.A.W.) Law;

سفتہ گوش سطوت شاہان نیمقطع کن از روی قرآن دعویم

I am no ear-bored slave patient to wear the ring of monarchs’ might. Determine my appeal by the Quran!’

قاضی عادل بدندان خستہ لبکرد شہ را در حضور خود طلب

The upright cadi (qazi) bit his lips in ire
and summoned to his court the unjust king.

رنگ شہ از ہیبت قرآن پریدپیش قاضی چون خطاکاران رسید

Who, hearing the Quran invoked, turned pale with awe, and came like any criminal.

از خجالت دیدہ بر پا دوختہعارض او لالہ ہا اندوختہ

Before the judge, his eyes cast down in shame, is cheeks as crimson as the tulip’s glow.

یک طرف فریادی دعوی گرییک طرف شاہنشہ گردون فری

On one side stood the appellant, and on one the high exalted emperor;

گفت شہ از کردہ خجلت بردہ اماعتراف از جرم خود آوردہ ام

Who spoke: ‘I am ashamed of this that I have wrought and make confession of my grievous crime.’

گفت قاضی فی القصاص آمد حیوةزندگی گیرد باین قانون ثبات

‘In retribution’ quoth the judge, ‘is life, and by that law life finds stability.

عبد مسلم کمتر از احرار نیستخون شہ رنگین تر از معمار نیست

The Muslim slave no less is than free men, nor is the emperor’s blood of richer hue than the poor builder’s.’

چون مراد این آیہ ی محکم شنیددست خویش از آستین بیرون کشید

Listening to these words of Holy Writ, Murad shook off his sleeve and bared his hand.

مدعی را تاب خاموشی نماندآیہ ی "بالعدل و الاحسان" خواند

The plaintiff thereupon no Longer could keep silence. ‘God commands Justice and kindliness,’ recited he.

گفت از بہر خدا بخشیدمشاز برای مصطفی بخشیدمش

For God’s sake and Muhammad’s (S.A.W.), he declared, ‘I do forgive him.’

یافت موری بر سلیمانی ظفرسطوت آئین پیغمبر نگر

Note the majesty of the Apostle’s Law, and how an ant triumphantly outfought a Solomon!

پیش قرآن بندہ و مولا یکی استبوریا و مسند دیبا یکی است

Before the tribunal of the Quran master and salve are one, the mat of reeds coequal with the throne of rich brocade.