نغمۂ بعل

آدم این نیلی تتق را بر دریدآنسوی گردون خدائی را ندید

Man has rent younder azure veil and, beyond the sky, has seen no God.

در دل آدم بجز افکار چیستہمچو موج این سر کشید و آن رمید

What is there in man’s heart but thoughts, like waves this upsurging and that fleeing?

جانش از محسوس می گیرد قراربو کہ عھد رفتہ باز آید پدید

His soul takes repose in the sensible; would that the past age might return!

زندہ باد افرنگی مشرق شناسآنکہ ما را از لحد بیرون کشیداے خدایان کہن وقت است وقت

Long live the European orientalist who has drawn us forth from the tomb! Ancient gods, our time has come!

در نگر آن حلقۂ وحدت شکستآل ابراہیم بے ذوق الست

Behold, the ring of unity is broken, Abraham’s people have lost the joy of Alast;

صحبتش پاشیدہ جامش ریز ریزآنکہ بود از بادۂ جبریل مست

Its company is scattered, its cup in fragments, the cup which was drunken with the wine of Gabriel.

مرد حر افتاد در بند جہاتبا وطن پیوست و از یزدان گسست

Free man has fallen into the bonds of directions, joined up with fatherland and parted from God;

خون او سرد از شکوہ دیریانلاجرم پیر حرم زنار بستاے خدایان کہن وقت است وقت

His blood is cold of the glory of the ancients, the Elder of the Sanctuary has tied the Magian girdle. Ancient gods, our time has come!

در جھان باز آمد ایام طربدین ہزیمت خوردہ از ملک و نسب

The days of joy have returned to the world, religion has been routed by sovereignty and lineage.

از چراغ مصطفی اندیشہ چیستزانکہ او را پف زند صد بولہب

What thought is there now of the lamp of the Chosen One, seeing that a hundred Bu Lahabs blow it out?

گرچہ می آید صدای لاالہآنچہ از دل رفت کی ماند بہ لب

Though the cry ‘There is no god’ rises up still how should that remain on the lips which has gone from the heart?

اہرمن را زندہ کرد افسون غربروز یزدان زرد رو از بیم شباے خدایان کہن وقت است وقت

The West’s enchantment has revived Ahriman; the day of God is pale-cheeked, fearful of the night. Ancient gods, our time has come!

بند دین از گردنش باید گشودبندۂ ما بندۂ آزاد بود

Religion’s chain must be loosed from his neck, our slave was ever a free slave;

تا صلوت او را گران آید ہمیرکعتی خواہیم و آن ھم بے سجود

Since the ritual prayers are heavy for him, we seek only one prayer, and that without prostration.

جذبہ ہا از نغمہ می گردد بلندپس چہ لذت در نماز بے سرود

Passions are elevated by songs, so what pleasure is there in prayers without hymns?

از خداوندی کہ غیب او را سزدخوشتر آن دیوی کہ آید در شہوداے خدایان کہن وقت است وقت

Better the demon that makes itself visible than a God to whom the Unseen is meet. Ancient gods, our time has come!