غزل

فنا را بادۂ ھر جام کردندچہ بیدردانہ او را عام کردند

Death is destined to be the wine of every cup, how ruthlessly has it been made common!

تماشا گاہ مرگ ناگہان راجہان ماہ و انجم نام کردند

The arena of sudden death has been called the world of moon and stars.

اگر یک زرہ اش خوی رم آموختبہ افسون نگاہے رام کردند

If any particle of it learnt to fly, it was brought under control by the spell of sight.

قرار از ما چہ میجوئی کہ ما رااسیر گردش ایام کردند

Why do you seek rest for us? We are tied to the revolutions of the days.

خودی در سینۂ چاکی نگہدارازین کوکب چراغ شام کردند

Be careful of the ego within your heart, from this star, the night was illumined.

جہان یکسر مقام آفلین استدرین غربت سرا عرفان ہمین است

The world is absolutely a place of decay; this is the gnosis in this strange land.

دل ما در تلاش باطلی نیستنصیب ما غم بی حاصلی نیست

Our heart is not seeking anything futile; our lot is not fruitless grief.

نگہ دارند اینجا آرزو راسرور ذوق و شوق جستجو را

Desire is looked after here, and also the intoxication of the yearning of search.

خودی را لازوالی میتوان کردفراقی را وصالی میتوان کرد

Ego can be made immortal; separation can be changed into union.

چراغی از دم گرمی توان سوختبہ سوزن چاک گردون میتوان دوخت

A lamp can be lit by our hot breath; crack in the sky can be sewn by a needle.

خدای زندہ بی ذوق سخن نیستتجلی ہای او بی انجمن نیست

The Living God is not without a taste for beauty; his manifestations are not without society.

کہ برق جلوۂ او بر جگر زد؟کہ خورد آن بادہ و ساغر بسر زد

Who cast the lightning of His Grace on the heart? Who drank that wine and struck the cup on the head?

عیار حسن و خوبی از دل کیست؟مہ او در طواف منزل کیست؟

Whose heart is the criterion of beauty and good? Whose house is it round which His moon revolves?

الست از خلوت نازی کہ برخاستبلی از پردۂ سازی کہ برخاست

From whose privacy the cry of ‘Am I not your Lord’ arose? From whose musical strings the answer of ‘Yes’ appeared?

چہ آتش عشق در خاکی بر افروختہزاران پردہ یک آواز ما سوخت

What a fire Love kindled in this handful of dust; one cry from us burnt down thousands of veils.

اگر مائیم گردان جام ساقی استبہ بزمش گرمی ہنگامہ باقی است

It is only our presence that keeps the cup of the Saki in motion and maintain liveliness in His society.

مرا دل سوخت بر تنہائی اوکنم سامان بزم آرائی او

My heart burns on the loneliness of God! In order, therefore, to maintain intact His Ego-Society.

مثال دانہ می کارم خودی رابرای او نگھدارم خودی را

I sow in my dust the seed of selfhood, and keep a constant vigil over my ‘I’.