فلک زہرہ

در میان ما و نور آفتاباز فضای تو بتو چندین حجاب

Between us and the light of the sun there hang how many veils of space fold upon fold!

پیش ما صد پردہ را آویختندجلوہ ہای آتشین را بیختند

A hundred curtains have been suspended before us, intertwisted firework displays,

تا ز کم سوزے شود دل سوز ترسازگار آید بشاخ و برگ و بر

That the passionless heart may grow in fervor and become pleasing, like a tree bearing branches, leaves, and fruit.

از تب او در عروق لالہ خونآب جو از رقص او سیماب گون

Through its glow blood leaps in the tulip’s veins, its dance transmutes the stream to quicksilver.

ہمچنان از خاک خیزد جان پاکسوی بے سوئی گریزد جان پاک

Even so the pure spirit rises from the dust, the pure spirit flees towards whither towards is not;

در رہ او مرگ و حشر و نشر و مرگجز تب و تابی ندارد ساز و برگ

On that road are but death and resurrection, resurrection and death, no other provision save fever and glowing.

در فضائی صد سپہر نیلگونغوطہ پیھم خوردہ باز آید برون

Into that expanse of a hundred azure heavens plunging continually, it surges out anew;

خود حریم خویش و ابراہیم خویشچون ذبیح اﷲ در تسلیم خویش

Itself its own sanctuary, its own Abraham, self-offering, like him who was sacrificed to God.

پیش او نہ آسمان نہ خیبر استضربت او از مقام حیدر است

Before it the nine heavens are nine Khaibars, its smiling is of the stature of Haidar.

این ستیز دمبدم پاکش کندمحکم و سیار و چالاکش کند

It is this incessant conflict that purifies the spirit, makes it firm, speedy, nimble,

می کند پرواز در پہنای نورمخلبش گیرندۂ جبریل و حور

It spreads its wings in the broadness of light, its talons seize Gabriel and the houris,

تاز "ما زاغ البصر" گیرد نصیببر مقام "عبدہ" گردد رقیب

That it may take its share in the eye swerved out and stand guardian in the ranks of God’s servants.

از مقام خود نمیدانم کجاستاین قدر دانم کہ از یاران جداست

I do not know where my own station is, I only know that it is apart from all friends.

اندرونم جنگ بے خیل و سپہبیند آنکو ہمچو من دارد نگہ

Deep within me rages a war without horsemen and armies; he well descries it who has vision like me.

بیخبر مردان ز رزم کفر و دینجان من تنہا چو زین العابدین

Men are ignorant of the conflict between unbelief and faith, my soul is lonely, like Zain al-Abidin;

از مقام و راہ کس آگاہ نیستجز نوای من چراغ راہ نیست

None is apprised of the station and the way, but for my song there is no lamp to light the path.

غرق دریا طفلک و برنا و پیرجان بساحل بردہ یک مرد فقیر

Infant, youth, old man-all are drowned in the sea, only one poor soul has won his way to the shore.

بر کشیدم پردہ ہای این وثاقترسم از وصل و بنالم از فراق

I have drawn aside the curtains of this tent; I am fearful of union, and lament for separation

وصل ار پایان شوق است الحذراے خنک آہ و فغان بے اثر

If union be the end of yearning, beware; how blessed the sighs and vain lamentations!

راہرو از جادہ کم گیرد سراغگر بجانش سازگار آید فراغ

The wayfarer searches little for the high-road if to be carefree is congenial to his soul.

آن دلے دارم کہ از ذوق نظرہر زمان خواہد جہانی تازہ تر

My soul is such that, for the joy of gazing, it every moment desires a new world.

رومی از احوال جان من خبیرگفت "می خواہی دگر عالم بگیر!

Rumi, well aware of the states of my soul, said ‘Do you desire another world? Take it!

عشق شاطر، ما بدستش مہرہ ایمپیش بنگر در سواد زھرہ ایم"

Love is cunning, and we are counters in his hand; look ahead-we are in the land of Venus.

عالمے از آب و خاک او را قوامچون حرم اندر غلاف مشک فام

This world too subsists on water and clay, a sanctuary enveloped in purest musk;

با نگاہ پردہ سوز و پردہ دراز درون میغ و ماغ او گذر

With a glance that burns and rends all veils pass within its clouds and mists

اندرو بینی خدایان کہنمی شناسم من ہمہ را تن بتن

And you will see therein the ancient gods; I know them all, one by one;

بعل و مردوخ و یعوق و نسروفسررم خن و لات و منات و عسروغسر

Baal, Marduk, Ya‘uq, Nasr, Fasr, Ramkhan, Lat, Manat, Asr, Ghasr;

بر قیام خویش می آرد دلیلاز مزاج این زمان بے خلیل"

Every one of them offers proof of its immortality in the temper of this age that knows no Abraham.’