قصر شرف النسا

گفتم این کاشانہ ئی از لعل نابآنکہ میگیرد خراج از آفتاب

I said, ‘Yonder mansion of pure ruby which gathers tribute from the sun,

این مقام این منزل این کاخ بلندحوریان بر درگہش احرام بند

Yon station, yon abode, yon lofty palace whose portico the houris throng pilgrim-robed;

اے تو دادی سالکان را جستجوےصاحب او کیست با من باز گوے

Tell me, you who inspired the travellers to search, who is the owner of this habitation?’

گفت "این کاشانۂ شرف النساستمرغ بامش با ملائک ہم نواست

Rumi replied: ‘This is the mansion of Sharaf al-Nisa; the birds on its roof sing in the angels’ choir.

قلزم ما اینچنین گوہر نزادہیچ مادر اینچنین دختر نزاد

Our ocean gave not birth to such a pearl; no mother gave birth to such a daughter.

خاک لاہور از مزارش آسمانکس نداند راز او را در جہان

By her grave the earth of Lahore vies with heaven; none in this world comprehends her secret.

آن سراپا ذوق و شوق و درد و داغحاکم پنجاب را چشم و چراغ

She was all ecstasy and yearning, anguish and burning, eyes and lamp to the governor of Panjab;

آن فروغ دودۂ عبد الصمدفقر او نقشی کہ ماند تا ابد

Radiance of the family of Abd al-Samad, her poverty is an image remaining eternally.

تا ز قرآن پاک می سوزد وجوداز تلاوت یک نفس فارغ نبود

To cleanse her being wholly with the Koran, not for one moment did she cease recitation;

در کمر تیغ دو رو، قرآن بدستتن بدن ہوش و حواس اﷲ مست

At her side a double-edged sword, the Koran in her hand, flesh, body, mind and soul drunken with God;

خلوت و شمشیر و قرآن و نمازایخوش آن عمری کہ رفت اندر نیاز

Solitude with sword, Koran and prayer – O happy life, passed in supplication!

بر لب او چون دم آخر رسیدسوی مادر دید و مشتاقانہ دید

When the last breath issued from her lips, looking upon her mother most yearningly

گفت اگر از راز من داری خبرسوی این شمشیر و این قرآن نگر

She spoke: "If you would have knowledge of my secret, regard this sword and this Koran.

این دو قوت حافظ یکدیگرندکائنات زندگے را محورند

These two forces preserve each the other and are the axis of all life’s creation.

اندرین عالم کہ میرد ہر نفسدخترت را ایندو محرم بود و بس

In this world, which dies every moment, only these two were your daughter’s intimates.

وقت رخصت با تو دارم این سخنتیغ و قرآن را جدا از من مکن

Now that I take my leave I have this to say to you: do not remove the sword and the Koran from me.

دل بہ آن حرفی کہ میگویم بنہقبر من بے گنبد و قندیل بہ

Take to your heart these words I speak; better my tomb without dome and lamp;

مومنان را تیغ با قرآن بس استتربت ما را ہمین سامان بس است

For believers, sword and Koran suffice – let this be the furniture of my grave."

عمر ہا در زیر این زرین قباببر مزارش بود شمشیر و کتاب

For long ages, beneath this golden dome, the sword and the scriptures lay upon her shrine.

مرقدش اندر جہان بے ثباتاہل حق را داد پیغام حیات

Her resting-place, in this inconstant world, spoke a message to the people of the Truth

تا مسلمان کرد با خود آنچہ کردگردش دوران بساطش در نورد

Until the Moslems did with themselves what they did and time’s revolution rolled up their carpet.

مرد حق از غیر حق اندیشہ کردشیر مولا روبہی را پیشہ کرد

The man of God was mindful of other than God; the lion of the Lord took to the trade of the fox;

از دلش تاب و تب سیماب رفتخود بدانی آنچہ بر پنجاب رفت

The quicksilver fire and fever departed from his heart – you know well what befell Panjab;

خالصہ شمشیر و قرآن را ببرداندر آن کشور مسلمانی بمرد"

The Khalsa snatched away sword and Koran and in that land Islam expired.’