ولم یکن لہ کفواً احد

مسلم چشم از جہان بر بستہ چیست؟فطرت این دل بحق پیوستہ چیست؟

What is the Muslim, that hath closed his eyes against the world? This heart attached to God, what is its nature?

لالہ ئی کو بر سر کوہی دمیدگوشۂ دامان گلچینی ندید

On a mountain-top a tulip blowing, that hath never seen the trailing border of the gatherer’s skirt;

آتش او شعلہ ئی گیرد بہ براز نفس ہای نخستین سحر

The flame is kindled in his ardent breast, from the first breaths of dawn;

آسمان ز آغوش خود نگذاردشکوکب واماندہ ئی پنداردش

Heaven suffers not to loose him from her bosom, deeming him a star suspended;

بوسدش اول شعاع آفتابشبنم از چشمش بشوید گرد خواب

The uprising sun touches his lips with dawn’s first ray, the dew bathes from his waking eyes the dust of sleep.

رشتۂ ئی با لم یکن باید قویتا تو در اقوام بے ہمتا شوی

Firm must the bond be tied with There is none, if thou wouldst an unequalled people be.

آنکہ ذاتش واحد است و لاشریکبندہ اش ہم در نسازد با شریک

مومن بالای ھر بالاتریغیرت او بر نتابد ہمسری

And whoever believes in the Highest of the High cannot tolerate any rival in their ardent devotion.

خرقۂ "لا تحزنوا" اندر برش"انتم الاعلون" تاجی بر سرش

Wrapt round his breast the robe of Do not grieve, borne on his brow the crown Ye are the highest;

می کشد بار دو عالم دوش اوبحر و بر پروردۂ آغوش او

He transports on his broad back the burden of both worlds, protects both land and sea in his embrace;

بر غو تندر مدام افکندہ گوشبرق اگر ریزد ہمی گیرد بدوش

His ear attentive to the thunder’s roar, his shoulders bared to take the lightning’s scourge;

پیش باطل تیغ و پیش حق سپرامر و نہی او عیار خیر و شر

Against the false he is a sword, a shield before the truth; evil and good are proved upon the touchstone of his ordinance and prohibition.

در گرہ صد شعلہ دارد اخگرشزندگی گیرد کمال از جوہرش

Knotted in his coals a hundred conflagrations lurk; life’s self derives perfection from his essence pure.

در فضای این جہان ہای و ہونغمہ پیدا نیست جز تکبیر او

Through the broad spaces of this clamorous world; no music sounds but his triumphant song, his loud Allahu Akbar.

عفو و عدل و بذل و احسانش عظیمہم بقہر اندر مزاج او کریم

Great is he on justice, clemency, benevolence; noble his temper, even in chastisement.

ساز او در بزم ہا خاطر نوازسوز او در رزم ہا آہن گداز

At festival his lyre delights the mind; steel melts before his ardour in the fight.

در گلستان با عنادل ہم صفیردر بیابان جرہ باز صید گیر

Where roses blossom, with the nightingale’s his sweet song mingles; in the wilderness no falcon is more swift upon the prey.

زیر گردون می نیاساید دلشبر فلک گیرد قرار آب و گلش

His heart untranquil scorns to take repose beneath the heavens; in the spreading skies he makes his dwellings,

طایرش منقار بر اختر زندآنسوی این کہنہ چنبر بر زند

As on soaring wing he rises far beyond yon ancient hoop, that spans our firmament, to whet his beak against the gleaning stars.

تو بہ پروازی پری نگشودہ ئیکرمک استی زیر خاک آسودہ ئی

Thou, with thy frail unspread pinion, tentative to fly, art like some chrysalis, that in the dust still slunmbers on;

خوار از مہجوری قرآن شدیشکوہ سنج گردش دوران شدی

Rejecting the Quran, how meanly thou hast sunk, base caviller Protesting of the turn of Fortune’s wheel!

اے چو شبنم بر زمین افتندہ ئیدر بغل داری کتاب زندہ ئی

Yet, lying abject as the scattered dew, thou hast within thy grip a living Book;

تا کجا در خاک می گیری وطنرخت بردار و سر گردون فکن

How long shall earth content thee for thy home? Life up thy baggage; hurl it to the skies!