دعا

اے چو جان اندر وجود عالمیجان ما باشی و از ما می رمی

O Thou that art as the soul in the body of the universe, Thou art our soul end thou art ever fleeing from us.

نغمہ از فیض تو در عود حیاتموت در راہ تو محسود حیات

Thou breathest music into Life's lute; Life envies Death when death is for thy sake.

باز تسکین دل ناشاد شوباز اندر سینہ ہا آباد شو

Once more bring comfort to our sad hearts; once more dwell in our breasts!

باز از ما خواہ ننگ و نام راپختہ تر کن عاشقان خام را

Once more demand from us the sacrifice of name and fame, strengthen our weak love.

از مقدر شکوہ ہا داریم مانرخ تو بالا و ناداریم ما

We are oft complaining of destiny, Thou art of great price and we have naught.

از تہیدستان رخ زیبا مپوشعشق سلمان و بلال ارزان فروش

Aide not thy fair face from the empty handed! Sell cheap the love of Salman and Bilal!

چشم بیخواب و دل بیتاب دہباز ما را فطرت سیماب دہ

Give us the sleepless eye and the passionate heart; give us again the nature of quick silver man.

آیتے بمنا ز آیات مبینتا شود اعناق اعدا خاضعین

Show unto us one of thy manifest signs, that the necks of our enemies may be bowed!

کوہ آتش خیز کن این کاہ راز آتش ما سوز غیر اللہ را

Make this chaff a mountain crested with fire; burn with out fire all that is not God!

رشتہ ی وحدت چو قوم از دست دادصد گرہ بر روی کار ما فتاد

When the people of Islam let the thread of Unity go from their hands, they fell into a hundred mazes.

ما پریشان در جہان چون اختریمہمدم و بیگانہ از یکدیگریم

We are dispersed like stars in the world; though of the same family, we are strange to one another.

باز این اوراق را شیرازہ کنباز آئین محبت تازہ کن

Rind again these scattered leaves, revive the law of love!

باز ما را بر ہمان خدمت گمارکار خود با عاشقان خود سپار

Take us back to serve thee as of old, commit thy cause to them that love thee!

رہروان را منزل تسلیم بخشقوت ایمان ابراہیم بخش

We are travellers: give us resignation as our goal! Give us the strong faith of Abraham!

عشق را از شغل لا آگاہ کنآشنای رمز الااللہ کن

Make us know the meaning of ‘There is no God.’ Make us acquainted with the mystery of ‘except Allah!’

منکہ بھر دیگران سوزم چو شمعبزم خود را گریہ آموزم چو شمع

I who burn like a candle for the sake of others; teach myself to weep like that candle.

یارب آن اشکی کہ باشد دلفروزبیقرار و مضطر و آرام سوز

O God! A tear that is heart-enkindling, passionful, wrung forth by pain, peace consuming;

کارمش در باغ و روید آتشےاز قبای لالہ شوید آتشے

May I sow in the garden, and may it grow into a fire that washes away the fire-brand from the tulip's robe!

دل بدوش و دیدہ بر فرداستمدر میان انجمن تنہا ستم

My heart is with yesterday, my eye is on to-morrow: Amidst the company I am alone.

"ہر کسی از ظن خود شد یار مناز درون من نجست اسرار من"

‘Every one fancies he is my friend, but none ever sought the secrets within my Soul.’

در جہان یارب ندیم من کجاستنخل سینایم کلیم من کجاست

Oh, where in the wide world is my comrade? I am the Bush of Sinai: where is my Moses?

ظالمم بر خود ستم ہا کردہ امشعلہ ئی را در بغل پروردہ ام

I am tyrannous, I have done many a wrong to myself, I have nourished a flame in my bosom,

شعلہ ئی غارت گر سامان ہوشآتشے افکندہ در دامان ہوش

A flame that burnt to ashes the wares of understanding, cast fire on the skirt of discretion,

عقل را دیوانگی آموختہعلم را سامان ہستی سوختہ

Lessened with madness the proud reason, and inflamed the very being of knowledge:

آفتاب از سوز او گردون مقامبرقہا اندر طواف او مدام

Its blaze enthrones the sun in the sky and lightnings encircle it with adoration for ever.

ہمچو شبنم دیدہ ی گریان شدمتا امین آتش پنہان شدم

Mine eye fell to weeping, like dew, since I was entrusted with that hidden fire.

شمع را سوز عیان آموختمخود نہان از چشم عالم سوختم

I taught the candle to burn openly, while I myself burned unseen by the world's eye.

شعلہ ہا آخر ز ہر مویم دمیداز رگ اندیشہ ام آتش چکید

As last flames burst forth from every hair of me, fire dropped from the veins of my thought:

عندلیبم از شرر ہا دانہ چیدنغمہ ی آتش مزاجی آفرید

My nightingale picked up the grains of spark and created a fire-tempered song.

سینہ ی عصر من از دل خالی استمی تپد مجنون کہ محمل خالی است

The breast of this age is without a heart, Majnun quivers with pain because Laila's howdah is empty.

شمع را تنہا تپیدن سہل نیستآہ یک پروانہ ی من اہل نیست

It is not easy for the candle to throb alone; Ah is there no moth worthy of me?

انتظار غمگساری تا کجاجستجوے راز دارے تا کجا

How long shall I wait for one to share my grief? How long must I search for a confidant?

اے ز رویت ماہ و انجم مستنیرآتش خود را ز جانم باز گیر

O Thou whose face lends light to the moon and the stars, withdraw Thy fire from the soul!

این امانت بازگیر از سینہ امخار جوہر برکش از آئینہ ام

Take back what Thou hast put in my breast; remove the stabbing radiance from my mirror;

یا مرا یک ھمدم دیرینہ دہعشق عالم سوز را آئینہ دہ

Or give me one old comrade; to be the mirror of mine all-burning love!

موج در بحر است ہم پہلوی موجہست با ھمدم تپیدن خوی موج

In the sea wave tosses side by side with wave: each hath a partner in its emotion.

بر فلک کوکب ندیم کوکبستماہ تابان سر بزانوی شب است

In heaven star consorts with star, and the bright moon lays her head on the knees of Night.

روز پھلوے شب یلدا زندخویش را امروز بر فردا زند

Morning touches Night's dark side, and To-day throws itself against Tomorrow.

ہستی جوئی بجوئے گم شودموجہ ی بادی ببوئے گم شود

One river loses its being in another; a waft of air dies in perfume.

ہست در ہر گوشہ ی ویرانہ رقصمی کند دیوانہ با دیوانہ رقص

There is dancing in every nook of the wilderness. Madman dances with madman.

گرچہ تو در ذات خود یکتاستیعالمی از بھر خویش آراستی

Because in thine essence Thou art single, Thou hast evolved for Thyself a, whole world,

من مثال لالہ ی صحراستمدرمیان محفلی تنہاستم

I am as the tulip of the field; in the midst of a company I am alone.

خواہم از لطف تو یاری ہمدمیاز رموز فطرت من محرمی

I beg of Thy grace a sympathising friend, and adept in the mysteries of my nature,

ھمدمی دیوانہ ئی فرزانہ ئیاز خیال این و آن بیگانہ ئی

A friend endowed with madness and wisdom, one that knoweth not the phantom of vain things,

تا بجان او سپارم ہوی خویشباز بینم در دل او روی خویش

That I may confide my lament to his soul and see again my face in his heart.

سازم از مشت گل خود پیکرشہم صنم او را شوم ہم آزرش

His image I will mould of mine own clay, I will be to him both idol and worshipper.