در معنی اینکہ چون ملت محمدیہ موسس بر توحید و رسالت است پس نہایت مکانی ندارد

جوہر ما با مقامی بستہ نیستبادہ ی تندش بجامی بستہ نیست

Our Essence is not bound to any Place; the vigour of our wine is not contained in any bowl;

ہندی و چینی سفال جام ماسترومی و شامی گل اندام ماست

Chinese and Indian alike the sherd that constitutes our jar, Turkish and Syrian alike the clay.

قلب ما از ہند و روم و شام نیستمرز و بوم او بجز اسلام نیست

Forming our body; neither is our heart of India, or Syria, or Rum, nor any fatherland do we profess except Islam.

پیش پیغمبر چو کعب پاک زادھدیہ یی آورد از بانت سعاد

When the noble Ka‘ab, of pure lineage, presented his renowned poem Bānat Su‘ād as an offering to the Prophet Muhammad (peace be upon him),

در ثنایش گوہر شب تاب سفتسیف مسلول از سیوف الہند گفت

Whereon he strung the night-illuming jewels of his praise, and there addressed him as an unsheathed sword of India;

آن مقامش برتر از چرخ بلندنامدش نسبت بہ اقلیمی پسند

It did not please his heart (Being sublimer than high heaven’s sphere), to be attributed to any clime;

گفت سیف من سیوف اللہ گوحق پرستی جز براہ حق مپو

And so the Prophet answered, ‘Rather say a Sword of God, if Truth thou worshippest, no other pathway travel but of Truth.’

ہمچنان آن رازدان جزو و کلگرد پایش سرمہ ی چشم رسل

Full well he knew the mystery of Part and Whole, the very dust beneath his feet being the magical collyrium laid on the eyes of all God’s messengers;

گفت با امت ز دنیای شمادوست دارم طاعت و طیب و نسا

And so he spoke to his community: ‘Of all this world of yours,
I love alone obedient hearts, sweet perfumes, women chaste.’

گر ترا ذوق معانی رھنماستنکتہ ئی پوشیدہ در حرف "شما"ست

If the perception of realities guideth thy steps, the subtlety confined in that word yours will not be hid from thee.

یعنی آن شمع شبستان وجودبود در دنیا و از دنیا نبود

Indeed, that lantern of all beings’ night dwelt in the world, but was not of the world;

جلوہ ی او قدسیان را سینہ سوزبود اندر آب و گل آدم ہنوز

His splendour, that consumed the adoring breasts of holy angels, shone while Adam yet was clay and water.

من ندانم مرز و بوم او کجاستاین قدر دانم کہ با ما آشناست

Of what land he was I know not; this much only I do know, he is our comrade.

این عناصر را جہان ما شمردخویشتن را میہمان ما شمرد

These base elements he reckoned for our world, himself our guest.

زانکہ ما از سینہ جان گم کردہ ایمخویش را در خاکدان گم کردہ ایم

We, who have lost the souls within our breasts, have therefore lost ourselves in this mean dust.

مسلم استی دل بہ اقلیمی مبندگم مشو اندر جہان چون و چند

Thou art a Muslim, do not bind thy heart. To any clime, nor lose thyself within this world dimensionate.

می نگنجد مسلم اندر مرز و بومدر دل او یاوہ گردد شام و روم

The Muslim true is not contained in any land on earth; Syria and Rum are lost within his heart.

دل بدست آور کہ در پہنای دلمی شود گم این سرای آب و گل

Grasp thou the heart, and in its vast expanse lose this mirage of water and of clay.

عقدہ ی قومیت مسلم گشوداز وطن آقای ما ہجرت نمود

Our Master, fleeing from his fatherland, resolved the knot of Muslim nationhood.

حکمتش یک ملت گیتی نوردبر اساس کلمہ ئی تعمیر کرد

His wisdom founded one community- the world its parish- on the sacred charge to civilize;

تا ز بخششہای آن سلطان دینمسجد ما شد ھمہ روی زمین

That Ruler of our faith of his abundant bounty gave the earth entire to be the confines of our mosque.

آنکہ در قرآن خدا او را ستودآن کہ حفظ جان او موعود بود

He, whom god eulogized in the Quran and promised He would save his soul alive;

دشمنان بے دست و پا از ہیبتشلرزہ بر تن از شکوہ فطرتش

Struck hapless awe into his enemies so that they trembled at his majesty.

پس چرا از مسکن آبا گریختتو گمان داری کہ از اعدا گریخت

Why fled he, then, from his ancestral home? Supposest thou he ran before his foes?

قصہ گویان حق ز ما پوشیدہ اندمعنی ہجرت غلط فہمیدہ اند

The chroniclers, ill understanding what the Flight portends, have hid the truth from us.

ہجرت آئین حیات مسلم استاین ز اسباب ثبات مسلم است

Flight is the law that rules the Muslim’s life, and is a cause of his stability;

معنی او از تنک آبی رم استترک شبنم بہر تسخیر یم است

Its meaning is to leap from shallowness, to quit the dew, the ocean to subdue.

بگذر از گل گلستان مقصود تستاین زیان پیرایہ بند سود تست

Transgress the bloom; the garden is thy goal; the loss of less more vastly gain adorns.

مہر را آزادہ رفتن آبروستعرصہ ی آفاق زیر پای اوست

The sun’s great glory is in ranging free; the skies’ arena lies beneath his feet.

ہمچو جو سرمایہ از باران مخواہبیکران شو در جہان پایان مخواہ

Be not a streamlet, seeking wealth from rain; be boundless; quest no limit in the world.

بود بحر تلخ رو یک سادہ دشتساحلی ورزید و از شرم آب گشت

The frowning sea was once a simple plain, played being shore, and liquefied of shame.

بایدت آہنگ تسخیر ھمہتا تو می باشی فراگیر ھمہ

Have thou the will to master everything, that thou mayest win dominion over all;

صورت ماہی بہ بحر آباد شویعنی از قید مقام آزاد شو

Plunge like a fish, and populate the sea; shake off the chains of too constricted space.

ہر کہ از قید جہات آزاد شدچون فلک در شش جہت آباد شد

He who has burst from all dimension’s bonds; ranges through all directions, like the sky.

بوی گل از ترک گل جولانگر استدر فراخای چمن خود گسترست

The rose’s scent by parting from the rose; leaps far abroad, and through the garden’s breadth disseminates itself.

اے کہ یک جا در چمن انداختیمثل بلبل با گلی در ساختی

Thou, who hast snatched one corner of the meadow for thine own, like the poor nightingale art satisfied to serenade one rose.

چون صبا بار قبول از دوش گیرگلشن اندر حلقہ ی آغوش گیر

Be like the breeze; cast off the burden of complacency from thy broad shoulders; in thy wide embrace gather the garden.
ا

از فریب عصر نو ہشیار باشرہ فتد اے رہرو ہشیار باش

Be thou wary; lo, these times are full of treachery, the way beset by brigands; wayfarer, beware!