حکایت طایری کہ از تشنگی بیتاب بود

طایری از تشنگی بیتاب بوددر تن او دم مثال موج دود

A bird was faint with thirst; the breath in his body was heaving like waves of smoke.

ریزہ ے الماس در گلزار دیدتشنگی نظارہ ی آب آفرید

He saw a diamond in the garden: Thirst created a vision of water.

از فریب ریزہ ی خورشید تابمرغ نادان سنگ را پنداشت آب

Deceived by the sun bright stone; the foolish bird fancied that it was water.

مایہ اندوز نم از گوھر نشدزد برو منقار و کامش تر نشد

He got no moisture from the gem: He pecked it with his beak, but it did not wet his palate.

گفت الماس اے گرفتار ہوستیز بر من کردہ منقار ہوس

‘O thrall of vain desire,’ said the diamond; thou hast sharpened thy greedy beak on me.

قطرہ ی آبی نیم ساقی نیممن براے دیگران باقی نیم

But I am not a dew drop, I give no drink; I do not live for the sake of others.

قصد آزارم کنی دیوانہ ئےاز حیات خود نما بیگانہ ئی

Wouldst thou hurt me? Thou art mad! A life that reveals the self is strange to thee.

آب من منقار مرغان بشکندآدمی را گوھر جان بشکند

My water will shiver the beaks of birds; and break the jewel of man’s life.’

طایر از الماس کام دل نیافتروی خویش از ریزہ ی تابندہ تافت

The bird won not his heart's wish from the diamond; and turned away from the sparkling stone.

حسرت اندر سینہ اش آباد گشتدر گلوی او نوا فریاد گشت

Disappointment swelled in his breast; the song in his throat became a wail.

قطرہ ی شبنم سر شاخ گلیتافت مثل اشک چشم بلبلی

Upon a rose-twig a drop of dew; gleamed like the tear in a nightingale's eye:

تاب او محو سپاس آفتابلرزہ بر تن از ہراس آفتاب

All its glitter was owing to the sun; it was trembling in fear of the sun.

کوکب رم خوی گردون زادہ ئییکدم از ذوق نمود استادہ ئی

A restless sky born star that had stopped for a moment, from desire to be seen۔

صد فریب از غنچہ و گل خوردہ ئیبہرہ ئی از زندگے نا بردہ ئی

Oft deceived by bud and flower; it had gained nothing from Life.

مثل اشک عاشق دلدادہ ئیزیب مژگانی چکید آمادہ ئی

There it hung, ready to drop; like a tear on the eyelashes of a lover who hath lost his heart.

مرغ مضطر زیر شاخ گل رسیددر دہانش قطرہ ی شبنم چکید

The sorely distressed bird hopped under the rose-bush; the dewdrop trickled into his mouth.

اے کہ می خواہی ز دشمن جان بریاز تو پرسم قطرہ ئی یا گوہری؟

O thou that wouldst deliver thy soul from enemies. I ask thee – ‘Art thou a drop of water or a gem?’

چون ز سوز تشنگی طایر گداختاز حیات دیگری سرمایہ ساخت

When the bird melted in the fire of thirst; it appropriated the life of another.

قطرہ سخت اندام و گوہر خو نبودریزہ ی الماس بود و او نبود

The drop was not solid and gem-like; the diamond had a being, the drop had none.

غافل از حفظ خودی یک دم مشوریزہ ے الماس شو شبنم مشو

Never for an instant neglect self-preservation: Be a diamond, not a dewdrop!

پختہ فطرت صورت کہسار باشحامل صد ابر دریا بار باش

Be massive in nature, like mountains; and bear on thy crest a hundred clouds laden with floods of rain!

خویش را دریاب از ایجاب خویشسیم شو از بستن سیماب خویش

Save thyself by affirmation of self; compress thy quick silver into silver ore!

نغمہ ئی پیدا کن از تار خودیآشکارا ساز اسرار خودی

Produce a melody from the string of self; make manifest the secrets of self!