تمہید آسمانی نخستین روز آفرینش ٓنکوہش می کند آسمان زمین را

زندگی از لذت غیب و حضوربست نقش این جہان نزد و دور

Life out of the delight of absence and presence fashioned forth this world of near and far;

آنچنان تار نفس از ہم گسیخترنگ حیرت خانۂ ایام ریخت

So snapped asunder the thread of the moment and mixed the hues of Time’s house of amazement.

ہر کجا از ذوق و شوق خود گرینعرۂ "من دیگرم، تو دیگری"

On all sides, out of the joyous yearning for habitude, arose the cry: ‘I am one thing, you are another.’

ماہ و اختر را خرام آموختندصد چراغ اندر فضا افروختند

The moon and the stars learned the way to walk; a hundred lamps were kindled in the firmament.

بر سپہر نیلگون زد آفتابخیمۂ زر بفت با سیمین طناب

In the azure heavens the sun pitched, its gold-cloth tent with its silver ropes;

از افق صبح نخستین سر کشیدعالم نو زادہ را در بر کشید

Raised its head over the rim of the first dawn and drew to its breast the new-born world.

ملک آدم خاکدانی بود و بسدشت او بے کاروانی بود و بس

Man’s realm was a heap of earth, no more, an empty wilderness, without a caravan;

نے بہ کوہی آب جوئی در ستیزنے بہ صحرائی سحابے ریزریز

Not a river wrestled in any mountain, not a cloud sprinkled on any desert,

نے سرود طایران در شاخسارنے رم آہو میان مرغزار

No chanting of birds among the branches, no leaping of deer amidst the meadow.

بے تجلی ہای جان بحر و برشدود پیچان طیلسان پیکرش

Sea and land lacked the spirit’s manifestations; a curling vapour was the mantle of earth’s body;

سبزہ باد فرودین نادیدہ ئیاندر اعماق زمین خوابیدہ ئی

The grasses, never having known the breeze of March, still slumbered within the depths of earth.

طعنہ ئی زد چرخ نیلی بر زمینروزگار کس ندیدم این چنین

The azure sky then chided the earth, saying: ‘I never saw anyone pass so miserable a life!

چون تو در پہنای من کوری کجاجز بہ قندیلم ترا نوری کجا

In all my breadth what creature is so blind as you? What light is yours, save that drawn from my lamp?

خاک اگر الوند شد جز خاک نیستروشن و پایندہ چون افلاک نیست

Be earth high as Alvand, yet it is only earth, it is not bright and eternal as the skies.

یا بزی با ساز و برگ دلبرییا بمیر از ننگ و عار کمتری

Either live with the apparatus of a heart-charmer, or die of the shame and misery of worthlessness!’

شد زمین از طعنۂ گردون خجلنا امید و دل گران و مضمحل

Earth felt put to shame by heaven’s reproach, desperate, heavy of heart, utterly annihilated,

پیش حق از درد بے نوری تپیدتا ندانی ز آنسوی گردون رسید

Fluttered before God in the agony of unlight. Suddenly a voice echoed from beyond the skies:

اے امینی از امانت بے خبرغم مخور اندر ضمیر خود نگر

‘O trusty one, as yet unaware of the trust, be not sorrowful; look within thy own heart.

روز ہا روشن ز غوغای حیاتنے از آن نوری کہ بینی در جہات

The days are bright of the tumult of life, not through the light thou seest spread in all quarters.

نور صبح از آفتاب داغ دارنور جان پاک از غبار روزگار

Dawn’s light comes from the spotted sun, the soul’s light is unsullied by the dust of time;

نور جان بے جادہ ہا اندر سفراز شعاع مہر و مہ سیار تر

The soul’s light is upon a pathless journey, roves farther than the rays of sun, and moon.

شستہ ئی از لوح جان نقش امیدنور جان از خاک تو آید پدید

Thou hast washed from the soul’s tablet the image of hope, yet the soul’s light manifests out of thy dust!

عقل آدم بر جہان شبخون زندعشق او بر لامکان شبخون زند

Man’s reason is making assault on the world, but his love makes assault on the Infinite;

راہ دان اندیشۂ او بے دلیلچشم او بیدار تر از جبرئیل

His thought knows the way without any guide; his sight is more wakeful than Gabriel.

خاک و در پرواز مانند ملکیک رباط کہنہ در راہش فلک

Earthy, yet in flight he is like an angel; heaven is but an ancient inn upon his way;

می خلد اندر وجود آسمانمثل نوک سوزن اندر پرنیان

He pricks into the very depths of the heavns like the point of a needle into silk;

داغہا شوید ز دامان وجودبے نگاہ او جھان کور و کبود

He washes the stains from the skirt of Being, and without his glance, the world is blank and blind.

گرچہ کم تسبیح و خونریز است اوروزگاران را چو مہمیز است او

Though few his magnificats, and much blood he sheds, yet he is as a spur in the flanks of doom.

چشم او روشن شود از کائناتتا ببیند ذات را اندر صفات

His sight becomes keen through observing phenomena so that he sees the Essence within the attributes.

"ہر کہ عاشق شد جمال ذات رااوست سید جملہ موجودات را"

Whoever falls in love with the beauty of Essence, he is the master of all existing things.