حرکت بہ وادی یرغمید کہ ملائکہ او را وادی طواسین می نامند

رومی آن عشق و محبت را دلیلتشنہ کامان را کلامش سلسبیل

Rumi, that guide to passion and love whose words are as Salsabil to throats athirst,

گفت "آن شعری کہ آتش اندروستاصل او از گرمی اﷲ ہوست

Said, ‘The poetry in which there is fire originates from the heat of ‘He is God!’

آن نوا گلشن کند خاشاک راآن نوا برھم زند افلاک را

That chant transforms rubbish into a rose-garden, that chant throws into confusion the spheres;

آن نوا بر حق گواہی میدہدبا فقیران پادشاہی میدہد

That chant bears testimony to the Truth, bestows on beggars the rank of kings.

خون ازو اندر بدن سیار ترقلب از روح الامین بیدار تر

Through it the blood courses swifter in the body, the heart grows more aware of the Trusty Spirit.

اے بسا شاعر کہ از سحر ہنررہزن قلب است و ابلیس نظر

Many a poet through the magic of his art is a highwayman of hearts, a devil of the glance.

شاعر ہندی خدایش یار بادجان او بے لذت گفتار باد

The poet of India-God help him, and may his soul lack the joy of speech!

عشق را خنیاگری آموختہبا خلیلان آزری آموختہ

Has taught love to become a minstrel, taught the friends of God the art of Azar.

حرف او چاویدہ و بے سوز و دردمرد خوانند اھل درد او را نہ مرد

His words are a sparrow’s chirp, no ardour or anguish; the people of passion call him a corpse, not a man.

زان نوای خوش کہ نشناسد مقامخوشتر آن حرفی کہ گوئی در منام

Sweeter than that sweet chant which knows no mode are the words which you utter in a dream.

فطرت شاعر سراپا جستجوستخالق و پروردگار آرزوست

The poet’s nature is all searching, creator and nourisher of desire;

شاعر اندر سینۂ ملت چو دلملتی بے شاعری انبار گل

The poet is like the heart in a people’s breast, a people without a poet is a mere heap of clay.

سوز و مستی نقشبند عالمے استشاعری بے سوز و مستی ماتمی است

Ardour and drunkenness embroider a world; poetry without ardour and drunkenness is a dirge.

شعر را مقصود اگر آدم گری استشاعری ہم وارث پیغمبری است"

If the purpose of poetry is the fashioning of men, poetry is likewise the heir of prophecy.’

گفتم از پیغمبری ہم باز گویسر او با مرد محرم باز گوی

I said, ‘Speak again also of prophecy, speak again its secret to your confidant.’

گفت "اقوام و ملل آیات اوستعصر ہای ما ز مخلوقات اوست

He said, ‘Peoples and nations are his signs, our centuries are things of his creation.

از دم او ناطق آمد سنگ و خشتما ہمہ مانند حاصل، او چو کشت

His breath makes stones and bricks to speak; we all are as the harvest, he the sown field.

پاک سازد استخوان و ریشہ رابال جبریلی دہد اندیشہ را

He purifies the bones and fibres, gives to the thoughts the wings of Gabriel;

ہاے و ہوی اندرون کائناتاز لب او نجم و نور و نازعات

The mutterings within the hearts of creatures upon his lip become Star, Light, and Pluckers.

آفتابش را زوالی نیست نیستمنکر او را کمالی نیست نیست

To his sun there is no setting, none; to his denier never shall come perfection.

رحمت حق صحبت احرار اوقہر یزدان ضربت کرار او

God’s compassion is the company of his freemen, the wrath of God is his impetuous blow.

گرچہ باشے عقل کل از وی مرمزانکہ او بیند تن و جان را بہم

Be you Universal Reason itself, flee not from him, for he beholds both body and soul together.

تیز تر نہ پا بہ را یرغمیدتا ببینی آنچہ می بایست دید

Stride then more nimbly on the road to Yarghamid that you may see that which must be seen.

کندہ بر دیواری از سنگ قمرچار طاسین نبوت را نگر"

Engraved upon a wall of moonstone behold the four Tasins of prophecy.’

شوق راہ خویش داند بے دلیلشوق پروازی ببال جبرئیل

Yearning knows its own way without a guide, the yearning to fly with the wings of Gabriel;

شوق را راہ دراز آمد دو گاماین مسافر خستہ گردد از مقام

For yearning the long road becomes two steps, such a traveller wearies of standing still.

پا زدم مستانہ سوی یرغمیدتا بلندیہای او آمد پدید

As if drunk I strode out towards Yarghamid until at last its heights became visible.

من چہ گویم از شکوہ آن مقامہفت کوکب در طواف او مدام

What shall I say of the splendour of that station? Seven stars circle about it unceasingly;

فرشیان از نور او روشن ضمیرعرشیان از سرمۂ خاکش بصیر

The Carpet-angels are inly lit by its light, its dust’s collyrium brightens the eyes of the Throne-angels.

حق مرا چشم و دل و گفتار دادجستجوی عالم اسرار داد

God gave to me sight, heart and speech, gave me the urge to search for the world of secrets;

پردہ را بر گیرم از اسرار کلبا تو گویم از طواسین رسل

Now I will unveil the mysteries of the universe, I will tell you of the Tawasin of the Apostles.